Divine Intervention – 3 [part II]

The story so far:

Nungambakkam, part of Chennai’s central region witnessed the brutal murder of a young techie – Swathi – in June 2016.

As her killer Ram Kumar too died under mysterious circumstances, the reasons for her killing remain a diabolic mystery.

The short story below is an endeavour to investigate the possibilities that could have led to the killing of Swathi.

Part one of this longish short story was published earlier.


It can be accessed here.

Young Veerabahu was set to arrive in the Nungambakkam railway station platform some 10 minutes later.

I surveyed the scene.

The evening crowd was milling around close to the point where the foot over-bridge touched the ground.

A sizeable number of the passengers were students from the nearby Loyola College – believed to be the best in India – where freedom of thought was/is as important as breathing. Some of them had participated in an ongoing survey to discern the mood of the people – as fresh elections to the assembly were round the corner. Political instability post December 5 2016 – the day Chief Minister J Jayalalithaa was declared dead – had led to it.

I listened to the chatter.

A few months ago, reports alleged that the Tamil Nadu Government was functioning as per the diktat of Sasikala Natarajan, currently ensconced in Parapana Agrahara Central Prison in Bangalore’s outskirts as a convict. Politicians love to say that always law is allowed to take its course. India’s Supreme Court is of a clear mind in such a situation. “Corruption is not only a punishable offence but also undermines human rights, indirectly violating them, and systematic corruption, is a human rights’ violation in itself, as it leads to systematic economic crimes,” it said. Sasikala was punished for offences under sections 13[1][e] and 13[2] of the Prevention of Corruption Act 1988 read with 120B [conspiracy] and 109 [abetment] of the Indian Penal Code. Rather strangely, none from any political party in Tamil Nadu had approached the courts to sack the regime that took orders from a convicted prisoner then and there on the principle of breakdown of the constitution. Any person in custody would be disqualified from holding any government job. A convict’s fate was even clearer. By publicly admitting that a female jail bird was flinging yolk from her steel nest in another state, a senior member of the cabinet had violated tenets of the constitution,” a girl with a sharp nose and bold voice said.

“There was worse. By itself, the ‘election’ of Sasikala as the general secretary of the ‘ruling’ All India Anna Dravida Munnetra Kazhagam is ultra vires of its own constitution. The so-called election was patently illegal if one goes by the constitution of that party. AIADMK by-laws available in the Election Commission’s website state that the party general secretary can only be declared elected by the political unit’s representatives from all the states – including those from Tamil Nadu, Pondicherry, Kerala, Karnataka, Andhra Pradesh plus the Andaman and Nicobar Islands during a specially convened General Council to ‘elect’ a ‘proper’ candidate who ought to have been an uninterrupted member for 5 years. Such an event never happened. It was this so-called election that caused Sasikala’s ‘empowerment’ to be ‘elected’ as the leader of the AIADMK legislature party. So, that was an illegal act in itself. It was the cause for the then CM O Panneerselvam to resign and make way for Sasikala – which also is legally non est. To ram all these unsavoury events down the throats of the people of Tamil Nadu, the Sasikala group had cocooned a majority of the MLAs in a beach resort, allegedly wined, dined and ‘entertained otherwise’ with dancing women. Reports said that all of them were recipients of several million rupees in cash, gold and a lot more. This captive legislators’ crowd had ensured that Chief Minister E Palanisamy survived the trust vote on the floors of the assembly vide violent harangue in February 2017. Since Sasikala’s original sin – in itself was unpardonable – the shameful aftermath could not have the luxury of hiding behind a legal fig leaf of having passed muster in the assembly. Every so called political event after the December 5 2016 demise of Jayalalithaa could be termed illegal,” a Kurta clad young man chimed in.

“The inner contradictions were too much to bear. Now, the AIADMK has ceased to exist as a party. The ‘twin-leaf’ symbol and the name AIADMK were frozen initially on account of the RK Nagar by elections. After the various groups of the AIADMK ended up shaming themselves through the results, the party has little chances of reviving itself. On the flip side, the DMK’s existence is on the basis of hate AIADMK slogan – that keeps its voters interested. Sooner or later the DMK would suffer the same chagrin as the AIADMK. The reasons are simple. There are one too many claimants for the ill-gotten wealth of the party’s leadership mainstays – comprising the members of its leader Karunanidhi’s family. Surveys conducted in the length and breadth of Tamil Nadu revealed that the people want a change … a change for the better from the self-centred politicians for whom only grabbing cash was the only vocational and ‘vacational’ theme. And that would inevitably end in the decimation of regionalism that began in southern India through the separatist Dravidar Kazhagam [DK] and its so-called political offshoot – the DMK,” a somewhat senior student added.

I smiled. The young ladies and gentlemen were on the right track.

At that moment an express train whizzed past on track three moving at 85 km ph northward.

The duty station master or his assistant was supposed to stand on platform 2 holding a green flag or light – to be spotted and acknowledged by the motorman driving the train.

After the passage of the train, the SM ought to inform master signal control that the clickety-clack sounds of the wheels on the tracks were normal and betrayed no derailment danger to the train. The acknowledgement by the motorman or driver was the proverbial feel-good-factor to help the safety of several thousand passengers’ lives in the clasps of his/her hands.

Instead of doing his duty, the person manning the railway platform’s office cubicle was chatting with someone on his mobile phone.

Seated in that console was a person whose demeanour depicted that he was someone in authority. He was flanked by 2 constables from the Railway Protection Force.

“I am conducting surprise checks for ticketless travellers. Obviously some will pay a fine or a bribe to escape. All of us can expect some ‘cash relief’ for the month end,” the ticket examiner in civvies said.

Interrupting his chat on the mobile, the person in charge of the station in white uniform quipped: “Don’t forget my share!”

The RPF men looked a bit nonplussed.

“In these busy hours, the state railway police personnel conduct their own raids … and collect sizeable booty. None of us get any share from that. Worse, they do not cooperate in nabbing those trying to run away,” one constable complained.

“Well, we are not parting with any part of our collection on that count…so one minus one is zero. Accounts are squared. All of us need to supplement our incomes thus in these difficult times. Our salaries are inadequate to maintain our families. We need the cooperation of the local cops when something like that Swathi murder blows. In the melee for audience eyeballs, television channels ignored the simple fact that on that fateful morning of June last year, none of us was performing our duties. And then, none noticed when the RPF and Railway Police beat ran round the mulberry bush on the non-existent issue of jurisdiction… simply to buy time,” the TE announced with a grim finality.

These were signs of systems’ societal decay.

The duty station master coming out every 10 minutes or so while fast trains went past was also meant to keep a wary eye on the passengers in the station and report any suspicious activity. He didn’t care a tuppence about it. Instead of according protection to passengers by incessantly patrolling the platforms as per their job mandates, RPF and state railway police personnel were actively harvesting funds for month-end pecuniary problems. Senior officials were actively collaborating.

I shook my head in disapproval.

Spotting Veerabahu alighting from the foot over bridge, I moved northward.

The slim, slender looking teenager was on the mobile phone – talking to his sister.

“Where have you reached?”

“Crossing Saidapet station,” the girl’s voice said. The kid had switched the hands free button on the instrument.

“I have homework to do. And then I have to prepare for the first semester tests,” Veerabahu protested.

“Is the rowdy waiting outside the station?”

“I actually wasn’t looking. But, what can I do if he turns violent? We need to ask pa to move home… to somewhere close to where I work,” the lass grumbled.

“What about pa’s job at the EB? What about my school? My whole life will be spoiled!”

“Would it be alright then if someone spoils and soils your sister? What kind of a brother are you?”

Veerabahu looked uneasy.

“You better come fast. I am waiting!” He cut the connection and rolled his eyes skywards in sheer exasperation.

“Why is God not around when we need him? Rowdies, crowded cities, rising prices, police apathy, scolding school teachers, difficult syllabus…”

As is the wont of youngsters, Veerabahu grumbled.

Aren’t you Damarla Veerabahu, little Swati’s younger brother?”

My question startled the boy.

“How do you know me?”

Every Friday, your sister Swathi is in the forefront of the palanquin bearers – carrying the idol of Shukaravaara Amman in the Aghastheeswarar temple nearby. I remember you because you once wanted to help your sister…but the priests forbade you from touching the palanquin, as it violates the temple rules. I see you offering prayers in that temple regularly.”

The boy looked closely at me and espied an old man with a kind face, dressed in a white Indian shirt and trousers. The salt and pepper facial and pate hair disarmed him.

“What is your name?”

Most persons in this vicinity refer to me as Agathi!”

“A very strange name, I would say,” the boy said thoughtfully.

It is the shortened form of a very famous sage – Agasthya. Some persons translate the name from Sanskrit as ‘mountain thrower’. The Tamil meaning denotes a person who has realised his inner self. In Tamil, Agam stands for a home. ‘Thiyan’ refers to a householder … who ensures the well-being of the home’s inhabitants. In a nutshell, if one goes by the Tamil meaning, every male is an Agathi … or Agathiyan. The sage Agasthya was a diminutive man. By the Sanskrit definition he could throw a mountain. It only implies that determination can cause any person to complete any superhuman feat. There is an entire city block in Kanyakumari district – called Agastheeswaram. Some 400 km off Kochi – in the Arabian Sea – there is an island called Agatti – the virtual capital of Lakshadweep archipelago. Finally, the temple you visit every Friday with your sister – is a shrine for Agastheeswarar. Hence, it is not such a strange name.”

The boy giggled.

“So what do you want from me?”

The boy pertly asked the question abruptly.

“Oh, I have no needs to be fulfilled by anyone. I only grant favours, more often than not, without anyone asking for it … completely free of charge. You and your sister have a problem in the form of a young unruly male tormentor. He follows your sister somewhat threateningly. Probably, you are here to accompany young Swathi home… because she feels safer with you around. But, you are not at all comfortable with the idea of facing the rowdy. Suppose… I give you a little formula to defeat this rowdy and thus prove that you indeed are really Veerabahu … the brave-heart with strong protecting arms. That is without any risk and no sweat. Will you be interested?”

The boy was puzzled. His confusion showed on his countenance.

“I am no Jackie Chan … and cannot hope to fight and win a grown up man who pumps iron in gyms.”

“Jackie Chan does those choreographed fights only in the films. There is a scene in a movie featuring a one minute shot where Jackie is shown as getting killed by Lee in Enter the Dragon. Bruce was his idol and Chan tells anyone willing to listen to him that he loved losing to his idol and did a lot of play acting to retain the sympathetic attention of the then more famous man. More seriously, the movie Enter the Dragon has a scene featuring Bruce Lee – teaching a little boy how to win a fight with a grown up man – without actually fighting. You could actually do it. It is very simple. I could help you win,” I informed the child.

“But, why would you do that?”

“Because… I love helping people. It is that simple. Come closer, I will teach you the trick. You can try it out tomorrow itself! And don’t worry. If something goes wrong, I will be around… to help you.”

The boy came closer.

“Is this absolutely free? No hidden tricks or charges?”

“None at all, my young friend, you can be sure.”

I then began telling him a simple trick. I took leave as the EMU steamed into the terminal.

I knew that the girl Swathi would frown at Veerabahu talking to strangers. But, that was par for the course.


Indian Police Service [IPS] officer Nar Bahadur Thapa was posted to the Narcotics Control Bureau’s Chennai Unit in its northwest outskirts as southern India’s regional head. It was a ‘punishment’ posting. A set of corrupt men who controlled the vigilance and anti-corruption wings of the Central Bureau of Investigation had wanted Thapa out of the way.

Of Nepalese extraction, Thapa had the tenacity of bloodhounds that never let go a sniffed criminal at wrong end of an invisible but ‘smellable’ trail.

That evening, his table had 2 bulky files of criminals – linked to drug trade from across the Palk Straits – in Sri Lanka’s war-torn north and northeast, whose tentacles snaked into the innards of India’s various cities, and also into the innards of around 50 national capitals spread all over the globe.

The profits were enormous.

At its little known, obscure procurement points, prices of drugs like heroin, crack, cocaine, and marijuana was as low as Rs.50 per base unit. But, when sold in the retail ‘open air markets’, their prices ballooned 50,000 times. The methods of the underworld were becoming more sophisticated than those of the cops – and this was a worldwide malady. The resultant ill gotten wealth was round-tripped and pumped into legal economies – to push real estate prices skyward. India was no exception.

Real estate was the safest venue to park black funds – as very few could every actually measure the profit margins.

Thapa had done the hard work.

An acre of land with a legal floor space index [FSI] of 3.5 in the outskirts of Chennai or for that matter any city in India ranged between Rs. 2 and 4 crores. Each acre has 43,500 square feet on the ground level as its ‘carpet’ area. When multiplied by 3.5 – the allowed amount of FSI – the price of undivided share of the proposed built up area ranged between Rs. 133 to Rs.263 per square foot. Costs of building huge blocks of flats ranged around Rs.1000 per square foot. In a nutshell, builders spent around Rs.5 lakhs for a 500 sq ft flat and sold it for Rs.25 lakhs. Burdened by other factors of the global meltdown, big time mainstream media outlets winked at this racket. There was a method to this madness. Builders’ networks splurged money on full page colour advertisements – often occupying the first three pages of newspapers besides sponsoring hours and hours of television time.

The operators of this huge sinister machine also bankrolled political parties. In some states, political parties’ sections actually owned and ran the racket. The sinister game drew sustenance by cannibalising its own assets. Some of the real estate defaulters’ flats were used as dens to peddle drugs and then discarded whenever some “untoward” event happened. Often such “events” were “rave” parties catering to the spoilt rich brats and also to draw more potential victims into the concentric vortex of drug addiction and peddling. The victim owner of such a den – soon declared as an erstwhile owner – would be flung to the wolves as a drug trafficker. The whole racket suited only wrongdoers and rendered them richer after every deal – botched or otherwise..

A ‘foolproof’ system had been hammered into place to run this evil empire. It was done vide the creation of a network of agents employed by private and foreign banks that had begun lending money in India at usurious interest rates since the turn of the millennium.

The grey market of ‘collection agents’ was a good source of information to identify future victims to be fleeced and/or raped and/or prostituted.

‘Minor’ funding began with credit cards and ‘personal loans’. The dues amounted to a few thousands of rupees. Usurious interest rates ensured indebtedness. Before long, a vast section of the middle-class was in the thrall of these sophisticated moneylenders. Those who deferred paying on time were catchment areas of potential victims. Rowdies from the dregs of society worked as ‘collection agents’ and provided vital info. Those amongst these gangs that were smarter than the rest slowly levitated towards the drug distribution. Thus began a database of persons who be preyed upon to buy ‘dream homes’ engineered to default to turn such residences into nightmares – only to be repossessed and sold to other similar victims.

The operation was a large scale one.

While in the CBI, Thapa had been assigned the task of identifying the shady methods of foreign banks, their lending patterns and recovery methodology. At the start of his probe, he had stumbled on to the world of pricey auditing firms which violated every known law in every nation possible and yet retained the veneer of respectability. One such firm is Pricewaterhouse Coopers [PwC].

A minor cog of this giant machine, Sengodan had committed the cardinal sin of ‘leaning on’ Pachaiappan – nicknamed ‘patch-boy’ amongst a small group of friends for recovering credit card dues. Pachaiappan was the son of Duraisingham, a head constable who worked for CBI. The young man had apparently used the rectangular piece of plastic during a new year’s party in a 3-star hotel. The bill had come to Rs.26K. Patch-boy’s pals promised to pool in the money to square the loan off. But, the sharing of the financial load actually never took place.

Without knowing the antecedents of his victim’s father, Sengodan began sending threatening messages to Pachaiappan. Usually, credit card and finance companies avoid 3 categories of individuals viz. Journalists, lawyers and police officials. The avoidance is explained away with a two-word term: “negative profile”. Secretly the movers and shakers in this rat race admit that discovery of the workings of their racket is their big fear. The bigger fear is journalists, lawyers and cops using the instrument of blackmail to clean the wrongdoers out, aver the men and women at tertiary levels of this game. The bitter truth is stranger. Those who never deserve a single rupee manage to net billions of rupees and are allowed to not only default but also helped to escape the laws of India under everyone’s noses. 

Before long, seeing his son listless most of the day, the cop accessed the SMS from his son’s mobile.

Duraisingham sought the advice of his superior officer.

Holding the rank of Inspector General, Thapa merited a landlubber bosun. Duraisingham performed that task admirably in Chennai.

So, when the hapless minion approached his boss for saving his son, the IG – then looking after various high profile cases from Delhi for the CBI’s southern operations, Thapa realised the potential and pulled the young man’s chestnuts out of the fire and began watching the gang of ‘recovery agents.’ That endeavour had landed the strange fish – Sengodan.

By keeping tabs on Sengodan, Thapa had traced most of the racketeers and identified their modus operandi. That was when he suspected something else – the presence of a vigilante group of IT professionals functioning beyond their work-station borders to identify ill-gotten funds parked abroad. As he had begun taking an interest in the activities of several young men and women, one of them – a Brahmin girl aged 24 – Swathi – had been brutally killed in mid 2016.

When others above him found out Thapa’s focus, they got him transferred – virtually on punishment. But, being pushed to the wall, Thapa had decided to fight. And that fight had led to his unearthing the huge racket whose minor loose end was Sengodan. The big time players were builders and architects working from flashy offices.

Thapa looked at the clock in his office.

It was close to 7 p.m.

Pressing his buzzer, he summoned Duraisingham – who had levitated to the NCB along with his boss.

“We may have a major job to do, tomorrow, to end rackets of youngsters’ tormentors – like the man who had harassed your son,” Thapa said.

“Sure sir,” the orderly said.

“I have been tracking the mobile of this person called Sengodan. He lives in Choolaimedu area but does his trade in OMR. It seems he is also stalking a girl Swathi – like someone else had chased her namesake last year. What makes the whole thing interesting is the qualification of this girl and her core competence area. She is a code breaking ethical hacker. I suspect that last year’s dead Swathi was one as well.”

“Did the other girl – the dead Swathi do the same thing and was she killed on that count sir?”

Duraisingham asked the question at the spur of the moment in total innocence.

“I have a strong suspicion that she was,” Thapa enigmatically said.

-to be continued

Divine Intervention – 3

Official apathy, corrupted systems of governance, criminal politicians, cussed cops and the odd judicial slip have harmed human psyche.

Could God be of help?

Trying to generate hope, I have so far penned 2 pieces of fiction – to restore faith in divinity amongst humans.

The links:

Divine Intervention 1

Divine Intervention 2

In both the tales, God Almighty plays a subtle role and restores sanity and parity.

I have begun writing the third.

Here is the first instalment.

August 22 2017

Nungambakkam rail terminal seemed huge and imposing to the demure, dusky 22-year-old, Telugu speaking girl D Swathi at 5-55 a.m. that Tuesday.

Her namesake had been murdered in cold blood in that very railway station in June 2016. The perpetrator, stalker-killer – one Ram Kumar – had dropped dead in a prison under mysterious circumstances a few weeks later. Chennai’s corrupt cops had complicated the murder probe. Some among them had succeeded in getting sections in the media to cast aspersions on the character of the victim posthumously. Later, Kumar’s suspicious ‘suicide’ was hurriedly buried in the shallowest of graves.

She had other reasons to be afraid.

Fear in a male form, with rippling muscles, clad in a crocodile brand black “T” shirt and black trousers with a leery expression to boot had stalked her all the way from home located some 600 metres away.

Chennai is India’s 4th largest metropolis located on the right flank of the Asian subcontinent’s limp phallus shaped peninsula’s upper half. On a map, Sri Lanka, the island nation, seems like a drop of semen dripping from a flaccid male organ.

Swati had joined the very organisation where her namesake had worked before – Tata Consultancy Services [TCS] a few weeks back.

The firm’s offices were located in a distant suburb named Maraimalai Nagar – some 50 km due south of where she stood.

Juxtaposed to rail terminals, the names Swathi and TCS have an eerie ring. Way back in 2014, another girl by the same name had died when a bomb planted under her seat went off in a stationary train in Chennai Central Railway Station.

Hailing from a lower middleclass family, D Swathi stayed with her parents and younger brother in Choolaimedu, a nondescript district located within a km of Nungambakkam railhead.

The place is a beehive of criminals. Many of them are drug peddlers, eunuch sex workers and pimps. Most of them are stool pigeons. Policemen wink at this flotsam and jetsam of the underworld – under the guise of running a network of informers to solve more serious crimes. The shameful ruse rarely works.

Defenceless girls trudging to and from work and/or educational institutions are regularly kidnapped and handed over to rich, sexual perverts. Videos of the resultant sadistic acts are used to blackmail and force some of the survivor victims into prostitution. Less attractive girls were/are first raped, then slaughtered and flung by the wayside far away from the crime scene – where – more often than not – the bodies are not identified.

Such abominable crimes have become commonplace in almost every 3rd world city. India’s Chennai is no exception.

Small-timers operating in Choolaimedu were “service providers” for larger underworld outfits centred some 7 km northward surrounding the city’s Puzhal Central Prison.

Swathi’s killer Ram Kumar was cited as dead after biting into a live electric wire in a highly restricted and remote zone within Puzhal prison – which was off bounds for an under-trial prisoner. Kumar’s regular cell was almost a km away from where his body was reportedly found – an electrical control room. Cops trotted out a cock and bull story that Swathi’s killer had bitten into an electric cable and had died of a fatal shock.

Swathi’s initial ‘D’ stood for Damarla. It denotes origins in the neighbourhood state of Andhra Pradesh. On that very day – August 22 – in 1639, one of her forefathers – a small-time vassal of the Vijayanagar Empire – Damarla Chennappa Nayakudu – had ‘granted’ the land between 2 rivers – the first being Cooum and the second named ‘Egmore’ to the ‘Honourable’ East India Company to build a ‘factory’ and a warehouse. [1] The former has morphed into a huge gutter. The latter river isn’t even visible. The ‘factory’ served as the first seat of power of colonial British.

Fort St George is the seat of power in Tamil Nadu today. From 1744 onwards, that stockade served as the take-off stage of the career of colonial Britain’s worst specimen Robert Clive.[2]

When known as Madras, Chennai could boast of a uniformed fraternity that cared for citizens. Police commissioners like Parangusam Naidu in 1919 and Sripall [1980-1984] the citizenry enjoyed a sense of safety. The political rulers – like the late Chief Minister MGR were of better stock. Finally there were others like Mohandas – the legendary policeman of Tamil Nadu.

The situation had worsened since the turn of the century.

It had reached its nadir after the Swathi murder. Since then, the mismanagement of law and order southern India’s show piece is at its worst. In early 2017, cops had allowed half a million persons to gather at Chennai’s seafront called the Marina Beach – demanding the holding of the annual bull-taming festival that had been banned by the Supreme Court. The do had culminated in mindless violence. The cops blamed it on the sudden entry of ‘unruly, non-state, opposition sponsored so-called unknown violent elements. The vital question as to how such a huge crowd had gathered on a thoroughfare marked in the south by the state police headquarters and Tamil Nadu’s seat of power – Fort St George in the north remains unanswered. 

Swathi briefly ducked into a nationalised bank’s air-conditioned teller machine console, inserted her Andhra Bank debit card, punched her 4 digit personal index number [PIN], clicked the ‘savings account’ and ‘withdrawal’ slots respectively and typed 5-0-0. Unexpectedly, 5 crisp, hundred rupee notes came out of the dispenser.

A warning note in the balance slip informed her that she was below the Rs.1000 minimum limit in bank accounts.

“Mine is a Jan-Dhan account – and hence the minimum balance routine shouldn’t count,” she muttered under her breath.

The tall promises made by Prime Minister Narendra Damodardas Modi didn’t matter to the shrewish females that manned Andhra Bank’s branch where her savings account was lodged.

“Those are our rules. If you think we are violating them, you can take your account and go elsewhere. The banks need to make a profit and pay its staff. You freebooter paupers keep draining our precious resources,” the school marm-like manageress had announced when Swati had tried to protest the other day. During that exercise, a diabetic subordinate of the man-eating tigress like manageress was ticked off for being a bit late in a highhanded and rude manner. His obvious chagrin caused the man to initially wince and then lurch unsteadily before he returned to his seat.

The likes of scofflaw Vijay Mallya who owed close to Rs.100 billion to high street banks in India were enjoying life abroad while the nationalised financial institutions’ decision makers that had illegally funded his shenanigans with people’s money played silly parlour games by pretending to auction the ill gotten wealth of the fugitive profligate. If the poor as much as whimpered a protest, the persons behind the counters shamelessly cited non-existent rules and barked threats – sending those whose money actually generated their salaries – scurrying for cover. Like elsewhere in the globe, the dice were loaded against the poor in India and its southern metropolis.

Swathi had needed the change. She entered a small shrine for the elephant headed Hindu God, Ganesh sitting virtually next to the ATM.

“Save me from the clutches of this cruel world, O Lord! Every day, this stalker chases me right till the station and I do not want to die like my namesake. I am afraid to go to the police because he may be part of a gang that regularly pays the cops. I am scared of losing my job. My family needs the money badly. The management will wash its hands off if something untoward happens. I get the heebie-jeebies about getting raped. Please save me, sir!”

Wiping tears from her eyes, Swathi hurriedly shoved a single Rs.100 currency note into the offerings’ box, joined her palms in prayer and ducked out of the shrine’s low threshold. As she ran up the stairs of the foot over-bridge towards the platform– the rowdy – leaning on a lamp post at ground level – whistled.

“The rhythmic movement of your behind stirs my loins and challenges my manhood! Why don’t you take an off and see a movie with me today?”

The rowdy’s cat call irked her. Pretending not to hear him, Swathi bounded up the stairs.

Meanwhile, another, similar devotee placed two plantains on the offerings’ box hurriedly and left. A hungry cow craned its neck and succeeded in grabbing the fruits. Swathi’s improperly inserted hundred rupee note slipped out and fell by the wayside.

I picked it up – knowing that it would come in good use a few minutes later.

Some 1 km to the north of the railhead is a small vegetarian eatery Subha Niwas that serves mouth watering fare at very competitive prices.

An obviously hungry beggar stood beyond the cash counter asking for a free cup of tea. The cashier was shooing him away.

“It is okay. Please give him the drink. I will pay,” I said as I entered.

“Hello! You are here after a long time,” the waiter said as he placed the cup of strong coffee on the table. A small stainless steel vessel containing sugar was placed helpfully next to the beverage. “You seem fitter than before,” the waiter added.

As the beggar finished his cup of tea and tried to enter the establishment to thank me, the cashier waved him away angrily.

A moment later, the rowdy who had stalked Damarla Swathi wandered in and devoured four idlis [spongy rice-cakes] in a jiffy.

The rowdy was obviously very, very, hungry.

Someone looking like his cousin parked his ‘Enfield Bullet’ outside and ambled in.

“You ready with the cash, Sengodan? The boss doesn’t like to wait. And the rendezvous is a long way off – close to Sriperumbudur – on the Bangalore highway,” the newcomer said.

“Yes…I have the Rs.1.5 lakhs in 2000-rupee-notes. I hope the brown sugar is of better quality this time. Last time’s supply had some silly, illegal additive. Clients got a better ‘kick’ but one of them dropped dead. Luckily none in the vicinity of the OMR [Old Mahabalipuram Road] – the IT corridor – where most of the stuff was sold – made the connection. A murder rap is the last thing I want,” Swathi’s stalker said.

“The boss has it all covered. He has huge influence in the police department – both at the state and at the centre. He invests the money earned from these shenanigans into real estate – building on lands acquired cheaply and at what are known as ‘competitive rates’. The money is very, very well hidden. Some 3 years ago, there was a building collapse in the suburbs that killed 61 chaps – all poor labourers from northern India. That makes it 61 murders and not even a single murder case was registered and/or pursued. The semi-high rise with 11 floors in question collapsed like a house of cards and yet none of those who had bought them seriously pursued the case. Whatever settlement had to be done, was perhaps done out of court. Don’t worry about murder and/or any raps. The boss will take care of them all. Talking of the drug OD victim, I heard that the boy died on the road. Someone cleaned out his purse, credit cards, wrist watch, gold chain, i-fone mobile and a lot more. That someone happened to be one of your flunkeys. So, cut the sanctimonious, self-righteous shit and let us get going.”

The duo settled the bill and left.

“You haven’t touched your coffee, sir,” the waiter announced standing next to the chair where I was seated.

“I suddenly don’t feel like having any. There is a bitter feeling on the tongue and in the intellect,” I said, settled the bill for the other man’s tea and my coffee with the Rs.100 crisp note I had picked up and emerged from the eatery. The beggar rushed towards me. I left Rs.20 and change in his bowl. I retained the Rs.50 note, for I knew it would soon find a use.

“Use the money for eating and not drinking,” I told the man and walked away.


As she left her office around 6 p.m., Swathi called Veerabahu – her younger brother – a class 9 student.

“Come to the railway station in exactly one hour. That fellow was chasing me today morning also,” Swathi announced.

“I can do very little to that body-builder if something bad happens,” Swathi’s male sibling commented.

“Let us all hope that it never comes to that. There is a saying in Telugu – a male even if he is of the size of a palm – is protection enough.”

“Okay, I will come,” the boy grudgingly said.

It had been a hectic day at office.

Retired Director General of Police Durgaiyadimai Dheeran Thiruvachagam had addressed a select gathering of systems analysts in TCS. Swathi had been part of the audience. The man’s initials constituted the acronym DDT, an insecticide currently banned in many nations. [3]

“In more ways than one, my initials – DDT have serious similarities with the properties of the insecticide DDT. There are many who call me a ruthless, uncompromising demon who ends criminals’ lives with ruthless and cruel suddenness. I had served in the army and was known as a killing machine. More often than not, I shot the enemy-wallahs dead and never bothered asking questions. But, once I returned to civvy-street as a cop, I changed a few of my tactics. In one of the districts bordering Chennai – where I had been posted as a DIG, a retired colonel and his wife were robbed and killed by masked robbers. The killers had decamped with cash and jewels worth about Rs.60 lakhs. They were parents of one of my pals killed in action Kargil. The doctor who examined the bodies told me that they had died less than an hour ago. These gangs usually have about 10 or 11 chaps. We stopped all vehicles and the odd train leaving the area. In some 45 minutes, my juniors had nabbed the baddies. I asked my men to herd the villains into a nearby forest area sans any locals. The booty was found on them. Someone in the force who knew these types guessed that they all were hardened criminals who could be made to talk. But, recovery of stolen properties from past heists could well nigh be impossible as smart lawyers could delay matters in court. The chaps would eventually get bail, vanish and sooner or later…would commit the same crimes again, he said. I knew that the assessment was correct to the last punctuation mark. I asked the criminals to be lined up and took a hard look at them. Picking up a 303 rifle, I calmly shot all the knee caps of all the chaps and also their elbows – rendering them invalids for life. By then, the criminals were begging for mercy and said they would part with all their booty hidden somewhere in Andhra Pradesh – between the railway terminals of Bitragunta and Kaavali. The criminals were then forced to lie down on their stomachs. One of my boys ran the wheels of a police jeep on their injured limbs. We ensured that the chaps lived and dropped them off outside their village and came away leaving a note in Telugu behind – “Any and all those who wish to sample our welcoming party in Chennai are welcome. This wonderful treatment awaits you!” The number of masked robber gangs’ activities in TN has been vastly reduced. The villains, probably, are still alive but will never squeal to bleeding heart human rights’ defenders. They know my type never takes a chance. None of those gangsters can ever be sure as to what I would end up doing. In their warped mind they may imagine that I would lead a vigilante team of commandos and kill them all. Some of my batch mates actually did something like that in Maharashtra a few years ago. Nevertheless, there are cases of such gangs operating in AP. I admit that the methods I just described are not legal at all. Obviously, they are very, very cruel and inhuman. These days, such robbers have learnt a few more dirty tricks. The operators with different modus operandi come from other states too. Criminals’ heist planning quotient – has improved and larger heists have happened and are eluding the inevitable end. But, instances of masked robbers – hitting families in secluded homes in the edges of Chennai city have drastically come down. Is it only due to what I did? Perhaps not, I would carefully add. But, my tactics, sure as hell, must have contributed to the number of such instances coming down. I am like the DDT – illegal in many ways, but, have my useful sides as well,” DDT had said as his opening gambit. The listeners had giggled.

The balding retired cop advised the IT professionals to strengthen the arms of the central government by getting time allotted by the management to hack codes of secretive offshore banks that helped villains stash ill-gotten money in numbered accounts.

“These bastards stole from this nation … or … every one of you. You should help retrieve this stash and deposit it into the coffers of the Government of India, from where the baddies cannot get it back. The money will help India that is Bharat into becoming Bharat that is India. Emperor Bharat had sowed the seeds of proper, operative democracy and selection process of rulers strictly on the basis of merit some 4,000 years ago. It is well nigh impossible to do something as dramatic as that at this point in time. But, with better funding, the government can attempt doing stuff that will help the larger interests of we the people of this nation,” the former officer had stated during his 2 hour long presentation. During the tea break, Swathi had buttonholed the former officer.

“I am not sure whether the management here will allow such hacking. But, some of my friends could do this outside the office in our spare time, sir,” Swathi had told the man.

“Better be careful child. Your namesake was killed … I suspect … because …she was attempting something of this sort. Her killer Ram Kumar was a fall guy who was easily and shamelessly eliminated by corrupt elements in the police force to which I belonged sometime ago. In my opinion, a chilling message was sent to warn such covert vigilante groups – not to crack such codes and retrieve stolen stashes. But, I would say, continue doing it till the baddies find it too difficult to rob the common citizens of India. God only knows how many Ram Kumars are lurking and with what purpose,” DDT had opined.

“But sir, as you say, if some bad people from the police department are involved, what about our safety? Forget the stashes abroad. I am being tormented by a local stalker and am scared to seek help from the nearby cop house,” Swathi said bitterly.

“I played the role of an avenger while donning the uniform. Now, I can’t pull off such shenanigans. Times have changed. The way things are regressing, one can only pray to God! Who knows, God may still help,” DDT had said finally.

As Swathi got into the train at Maraimalai Nagar, her younger brother – a slender teenager lad set out from home, to accord his sister a modicum of security as she walked home.

To be continued


The factory and the warehouse were housed in what came to be known as Fort St George – from where the south Indian state of Tamil Nadu is being ruled … or perhaps more correctly … misruled.

On 22 August 1639, the piece of land lying between the river Cooum almost at the point it enters the sea and another river known as the Egmore river was granted by a junior member of the Damarla clan to East India Company after obtaining a permission to cede to the white man had been obtained from then Vijayanagar monarch whose first name was Venkatadri.

On this piece of waste land was founded Fort St. George, a fortified settlement of British merchants, factory workers, and other colonial settlers. Upon this settlement the English expanded their colony to include a number of other European communities, new British settlements, and various native villages, one of which was named Madraspatnam. The British named the entire combined city Madras to mark the occasion.

Located on the Coromandel Coast off the Bay of Bengal, Chennai is one of the biggest cultural, economic and educational centres in South India. According to the 2011 Indian census, it is the sixth-largest city and fourth-most populous urban agglomeration in India. The city and its suburbs that includes most part of Kanchipuram district, constitute the Chennai Metropolitan Area, which is the 36th-largest urban area by population in the world. Chennai is among the most visited Indian cities by foreign tourists. It was ranked 43rd most visited city in the world for year 2015.

The Quality of Living Survey rated Chennai as the safest city in India.

Chennai attracts 45 percent of health tourists visiting India, and 30 to 40 percent of domestic health tourists.

As such, it is termed “India’s health capital”

Chennai has the third-largest expatriate population in India. It stood at over 100,000 in 2016 as per census reports.

Tourism guide publisher Lonely Planet named Chennai as one of the top ten cities in the world to visit in 2015.

The metropolis is ranked as a beta-level city in the Global Cities Index and was ranked the best city in India by India Today in the 2014 annual Indian city survey.

 In 2015 Chennai was named the “hottest” city (worth visiting and worth living in the long term) by the BBC, citing the mixture of both modern and traditional values.

 National Geographic ranked Chennai’s food as second best in the world; it was the only Indian city to feature in the list.[23] Chennai was also named the ninth-best cosmopolitan city in the world by Lonely Planet.

The Chennai Metropolitan Area is one of the largest city economies of India. Chennai is nicknamed “The Detroit of India”, with more than one-third of India’s automobile industry being based in the city. In January 2015, it was ranked third in terms of per capita GDP. Chennai has been selected as one of the 100 Indian cities to be developed as a smart city under PM Narendra Modi’s flagship Smart Cities Mission.


Sometime in June 1744, a rowdy element from England’s Shropshire called Robert Clive began life as a clerk and rose to become a general. Known to have terrorised those who studied in his home’s vicinity, Clive cemented the authority of what was also then known as ‘John Company’.

Clive ‘oversaw’ the dispensation of the ‘white man’s ‘justice’. The greed of short-sighted, egoist weak Muslim noblemen – Muhammad Ali and Chanda Sahib helped him. The insistence of blue-blooded Frenchman Governor General Joseph-François, Marquis Dupleix to fight according to rules aided the cunning former clerk with enormous chutzpah. Within the next half a decade, the authority of the French had decayed and that of the British flew full mast from Fort St George.

In the mid 1740’s, British Prime Minister William Pitt ‘the elder’ hailed Clive as a ‘heaven-born-general’ without any military training.

Clive returned to Great Britain at the age of 35 with a fortune of at least £300,000 filched from India plus an annual ‘quit-rentof £27,000.

Lord Macaulay praised Clive thus: “Clive gave peace, security, prosperity and such liberty as the case allowed to millions of Indians, who had for centuries been the prey of oppression. [Clive was better than] Napoleon [Bonaparte whose] career of conquest was inspired only by personal ambition. 


DDT or Dichlorodiphenyltrichloroethane is a colourless insipid odourless crystalline insecticide whose early form was created in 1874. Its commercial use was perfected by Swiss chemist Paul Hermann Mueller in 1939. Some 9 plus years later, Mueller got the Nobel for medicine as the poisonous chemical was effective in destroying harmful arthropods which are insects of the arachnid and crustacean variety. These beings constitute roughly 80% of the world’s animal population. Opinion about letting them live peacefully is divided. Known to cause several diseases in two-legged and 4-legged creatures, a section of humanity wishes to exterminate them. A larger group opposes this idea because the poor voiceless things help in pollination and thus spread of vegetation – the world over.

In 1962, marine biologist Rachel Louise Carson – whose interests centred around saving the world through conservation of multiple species authored the book Silent Spring. The book revealed that DDT also caused cancer among humans and was a serious threat to wildlife, particularly birds. The ‘Bald Eagle’ [national bird of the US of A] and Peregrine Falcon were 2 birds that had almost been rendered extinct by hunters and also by DDT. A decade later, United States of America banned use of DDT by accepting the ruling made under the auspices of Stockholm Convention on Persistent Organic Pollutants. Thanks to the ban, the 2 birds in question can be seen flying freely in the American continent. Nevertheless, DDT is still used in some nations as it effectively kills mosquitoes that spread fatal epidemics like malaria.

உளவுகாத்த கிளி – 11

The latest chapter from my international spy thriller penned in Tamil.

ஹேர்ட்ஸ் கார் வாடகைக் கம்பெனி – உள்ளூரிலிருந்தோ, வெளி நாடுகளிலிருந்தோ 4-சக்கிர சொகுசு வண்டி ஓட்டத் தெரிந்த பெரிய மனிதர்களுக்கு வாடகைக்குக் கொடுக்கிறது. இந்தியாவில் பல்வேறு லைஸன்ஸ் சிக்கல்கள் காரணமாக, அது போன்ற பல அமைப்புக்கள் வெவ்வேறு பெயர்களில் அதே பணியை –பல்வேறு வியாபார யுக்திகளுடன் செய்கின்றன. சுருக்கமாகச் சொன்னால் எல்லாமே டாக்ஸிகள்.

மற்ற அத்தியாயங்களுக்கு இங்கே க்ளிக் செய்யவும்!

இதில் ஊபர், ஓலா, ஃபாஸ்ட் டிராக் எனப் பல வகைகள் உண்டு. இவை எல்லாமே ஓட்டுனர்களுடன் வண்டிகளை ஒப்புக்கொண்ட வாடகைக்கு அனுப்புவதாகச் சொன்னாலும், இறுதி நேரத்தில், பேரம் படியவில்லை எனத் தோன்றினால், பின்வாங்கும், அல்லது அதிகக் கட்டணம் வசூலிக்கும் பழக்கம் கொண்டவை.

மத்திய மாநில அரசுகளின் சட்டப்படி டாக்ஸிக்களுக்கான லைஸன்ஸ் பெற சில விதிமுறைகள் உண்டு. வண்டிகள் ஒரு சில நிறங்களில், சட்டப்படி ஒழுங்கு சர்டிஃபிக்கேட் பெற்ற, அரசாங்க முத்திரை/சீல் வைக்கப்பட்ட மீட்டர்கள் பொருத்தப்பட்டு, காவல்துறையின் குற்றவாளிகள் பட்டியலில் என்றுமே சிக்கி இராத ஓட்டுனர்களை பணியமர்த்திச் செயல்பட வேண்டும் என்பவை எல்லாம் ஏடுகளில் அச்சிடப்பட்டுள்ள சுரைக்காய்த் தனமான விஷயங்கள். நடைமுறை கறிக்கு என்றுமே இதில் எதுவுமே ஒவ்வாதவை.

அதுபோன்ற ஒரு கம்பெனியை எங்களது அமைப்பும் சத்தம்போடாமல் நடத்துவதாக நடிக்கிறது. என்போன்றவர்கள் எந்த ஊரில் பணி புரிந்தாலும், அந்த ஊரின் நம்பர் ப்ளேட்டுடன் எல்லா விதத்திலும் ஒழுங்கான வண்டிகளை வாடகைக்கு அளிக்கிறது. அந்த வாடகை எங்களது சம்பளத்திலிருந்து பிடிப்டும். தற்போதைய எனது நிலை போல, எந்த ருசுவையும் விட்டுச் செல்லாமல் வெளியேறுகிற நிர்ப்பந்தம் ஏற்படும்போதெல்லாம், அங்கி அணிந்த ஒருவர் வண்டியைப் பேற்றுக் கொண்டு, முன்பே தயாரக வைக்கப்பட்டிருக்கும் ஒரு காக்கி நிற கவரில் ரூ.50,000 ரொக்கம்,  ரூ.1.5 லட்சம் லிமிட் உள்ள கடன் அட்டை, ஒரு ஒழுங்கான – ஆனால் புனைப்பெயரிலுள்ள ஒரு பாஸ்போர்ட் ஆகியவற்றை அளித்து விடுவார். சந்திக்கும் இடம் இரயிலடியாகவோ, ஹோட்டலாகவோ, விமான நிலையமாகவோ, துறைமுக வாயிலாகவோ இருக்கலாம். அப்படி வருபவர் பொதுவாக விமான நிலையத்தில் சொல்லப்படும் வழியனுப்பும் க்ரீட்டிங்ஸ் வார்த்தையைச் சொல்லிவிட்டுச் செல்வார். “ஹாப்பி லான்டிங்க்ஸ்” என்றால் செல்லவேண்டிய இடம் மும்பை. ஹாப்பி லான்டிங்க்ஸ் ஸர், என்றால் புது டெல்லிக்கு டிக்கட் வாங்கிப் பயணிக்கவும் என்று பொருள். இப்படி கொல்கொத்தா, பெங்களூர், ஹைதராபாத், புணே, கோவை, அஹமதாபாத் – என வெவ்வேறு ஊருகளுக்கு வெவ்வேறு சொற்றொடர்கள்.

ஓட்டுனர் அங்கி அணின்து வருபவருக்கு சொற்றொடரின் பொருள் தெரியாது. பெரும்பாலும், அவர்கள் தொழில் கற்கும் கத்துக்குட்டிகள். பிற்காலத்தில் தேர்வு செய்யப்பட்டால், என்போன்ற உத்தியோகஸ்தர்களாகலாம். என்னை வழியனுப்ப வந்தவர் கவரை அளித்து “ஹாவ் ஏ ப்ளஸன்ட் ஃப்ளைட், மை ஃப்ரென்ட்,” என்றார்.

நான் சென்று இறங்க வேண்டியது கொல்கொத்தா என நான் புரிந்து கொண்டேன். வந்தவர், திரும்பிப் பார்க்காமல் வண்டியை எடுத்துக்கொண்டு சென்றுவிட்டார்.

கடன் அட்டையைப் பயன்படுத்தி எனக்களிக்கப்பட்டிருந்த பாஸ்போர்டிலுள்ள பெயரில் டிக்கட் வாங்கினேன். குறிப்பறிந்த எனது சகாக்கள் புதிய ரூ.2000, ரூ.500 மற்றும் ரூ. 100 தாள்களை உள்ளே வைத்திருந்தார்கள். கவரை ஜேப்பினுள் சொருகிக்கொண்டேன், கேட் எண் 8 என அறிவிக்கும் போர்டிங் பாஸை சட்டைப்பையில் சொருகிக் கொண்டேன். விமானம் புறப்பட இன்னும் 90 நிமிடங்கள், என்றாள் விமானக் கம்பெனியில் பணிபுரிந்த அழகான பெண்.

“லக்கேஜே இல்லாம போறீங்களே?” சாதாரணமான ஒரு கேள்வியைக் கேட்டாள்.

“பல ஊர்களில் தங்க எனது அலுவலகம் இடம் அளித்துள்ளது. அங்கெல்லாம், துவைத்து, இஸ்த்ரிப்பண்ணின உடைகளும், எனக்குப் பிடித்தமான உணவும் ரெடியாக இருக்கும். வழியில் படிக்க ஏதேனும் புக் வாங்கிச் செல்வேன். உன்னைப்போல யாராவது என்னுடன் பயணிக்கத் தயாரானால், தள்ளிக்கொண்டு செல்லும் பழக்கமுண்டு. உன் வசதி எப்படி?” என்று குறும்பாகச் சிரித்தபடி கேட்டேன்.

“இன்றைக்கு இரவு மேரேஜ் ப்ரொபோஸ் பண்ணற பாய்ஃப்ரெண்டோட எனக்கு டின்னர். 7 மாசம் முன்ன உங்கள சந்திச்சிருந்தா இப்படி ஏதாவது யோசிச்சு இருக்கலாம். ஐ ஆம் கோயிங் ஸ்ட்ராங் வித் மை வுட் பீ. ஹிஸ் நேம் ஈஸ் ராஹுல். ஹி ஈஸ் அ வெரி அண்டர்ஸ்டான்டிங் மேன், அன்ட் வெரி ஹான்ட்ஸம் டூ!” என்று தனது வருங்காலக் கணவரைப் பற்றிப் புகழ்ந்தாள்.

“ஓ கே என்றால் – இங்கே ட்யூடி ஃப்ரீ ஷாப்ல ஒரு பாட்டில் ஷாம்பெயின் வாங்கித் தரவா? நீ உன் பாய்ஃப்ரென்டோட ஸெலிப்ரேட் பண்ண வசதியா இருக்கும்,” என்றேன், ஒரு கண்ணை மட்டும் சிமிட்டி.

“வேண்டாங்க! அவர் ரொம்பப் பொஸஸ்ஸிவ். கொஞ்சம் சந்தேகப்பிராணி. அதுக்கு என் மேல உள்ள காதல் தான் காரணம். தவிர, நாங்க ரெண்டுபேருமே வெள்ளை ரம்மைத் தவிர வேற எந்த மதுவையும் தொடறதில்லை.”

எனக்களிக்கப்படிருந்த பாஸ்போர்டில் எனது பெயர் மதுக்கர் விஷ்ணு என்பது நினைவுக்கு வந்தது.

“என் முதல் பெயர் விஷ்ணு என்றாலும், குடும்பப்பெயரான மதுக்கர் ங்கற பெயரை சுருக்கி எல்லா நண்பர்களும் நண்பிகளும் “மது” ன்னு தான் கூப்பிடுவாங்க. என்றைக்காவது என் கூட டைம் ஸ்பென்ட் பண்ணினா, மெதுவா, மிருதுவா மாதுக்களத் தொட்டு, மதுவை விட அதிக போதையை ஏற்படுத்தற கவிதைகளை பெட்ரூம்ல ஸ்ருதியூட பாடுவான் இந்த மது,!” மீண்டும் ஒற்றைக் கண்ணைச் சிமிட்டி, டாடா சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தேன். அவளது கலகல சிரிப்பு என் காதுகளுக்குக் கொஞ்சம் கிளுகிளுப்பை ஊட்டியது.

பாதுகாப்பு சோதனையை முடித்து உள்ளே சென்றேன்.

இடது புறம் சுவர் ஓரத்தில் பல தர உணவுகளுள்ள ரெஸ்டர்ன்ட்களும், அவற்றின் ஓரத்தில் புகை பிடிக்க ஒரே ஒரு சின்ன அறையும் உண்டு.

ஒரு காகிதக் கோப்பயில் டிக்ரி காப்பியை வாங்கி, புகைக்கும் அறைக்கு வெளியே உள்ள சிகரெட் கடையில் க்ளாஸிக் மைல்ட்ஸ் ஒரு பாக்கெட்டை வாங்கி, உள்ளே சென்றேன். அங்கு ஒரே ஒரு சுமார் 50 வயது மதிக்கத்தக்க வெள்ளைக்காரர் – வெள்ளை நிற உயர் ரக காதியில் தைக்கப்பட்ட, மறைந்த பிரதமர் ராஜீவ் காந்திக்குப் பிடித்தமான யூனிஃபார்ம் என அழைக்கப்பட்ட ஜிப்பா-பைஜாமா உடையில் புகைத்துக் கொண்டிருந்தார். மேஜைமீது என்னிடமுள்ளது போன்ற க்ளாஸிக் மைல்ட்ஸ்.

சுவற்றில் மாட்டப்பட்டிருக்கும் நெருப்பளிக்கும் மின்சார இயந்திரத்தை நோக்கி நகரும் என்னைத் தடுத்து, தங்கத்தில் செய்யப்பட்ட கார்ட்டியர் லைட்டரைத் தட்டி சிறு ஜ்வாலையை – நான் புகைக்க அளித்து உதவினார்.

“தைரியமா தங்க லைட்டரோட ட்ராவல் பண்ணறீங்க? இங்க உள்ள காவல்துறையினர் பிடிங்கிட்டா பெரிய நஷ்டமாயிடுமே!”

“மாட்டிக்காம இருக்க ஒரு ஸிம்பிளான நல்ல வழி இருக்கு. ஸாக்ஸுக்குள்ள, பாதத்துக்குக் கீழ லைட்டரை வெச்சு, ஷூவை மாட்டிக்குவேன். எங்க தேடினாலும் கிடைக்கது. ஷூவுல மெட்டல் பக்கிள்ஸ் இருக்கு. கண்டே பிடிக்கமாட்டாங்க. இட் வர்க்ஸ் எவரி டைம்,” என்றார்.

விமான நிலையப் பாதுகாப்பு முறையில் “பா” கூட அறியாத அப்பாவி ஸி ஐ எஸ் எஃப் வீரர்களை நினைத்து நகைத்தேன்.

“ஸ்மோக்கர்ஸ் ஆஃப் தி வர்ல்ட், யுனைட்!” என்றார் வெள்ளைக்காரர்.

பல தசாப்தங்களுக்கு முன், “ஸ்மோக்கர்ஸ்” என்ற சொல்லுக்கு பதிலாக “வர்கர்ஸ்” [உழைப்பளிகள்] என்ற சொல்லுடன் லெனின் சொன்ன சொற்றொடர் உலகப் பிரசித்தி பெற்றது.

அவரது கையில் தலையணை சைஸில் ஒரு பெரிய புத்தம். வலது கால் அருகில், கார் நீல நிறத்தில் ஒரு கனமான வுயிட்டான் சூட்கேஸ்.

“உங்க புதுமொழியை ஒரு காலத்துல லெனின் உழைப்பாளிகளை ஒற்றுமைப்படுத்தற நோக்கத்துல சொன்னார்னு நினைவு. கம்யூனிஸம் உங்களுக்குப் பிடிக்குமோ?” என வினா எழுப்பினேன்.

“தனக்கு லாபத்தை ஏற்படுத்தித் தர்ற, ‘வர்க்கர்ஸுக்கு, உழைப்புக்கேத்த ஒழுங்கான சம்பளத்தை, முதல் தேதி தவறாம குடுக்கற எல்லா “நல்ல தொழிலதிபர்களை’ சில பேராசை பிடிச்ச பைத்தியக்கார வியாபாரிங்க, ‘தொழிலைக் கெடுக்க வந்த புதிய கம்யூனிஸ முதலாளிகள்னு’ வெய்யறாங்க. வர்க்கர்ஸை அதிகமாப் பிழிஞ்சு எடுக்கற பழக்கத்தைச் செய்யற நாடு சீனா தான். அது ஒரு முழு முதலாளித்துவக் கொள்கையைப் பின்பத்தற பித்தலாட்டக் கம்யூனிஸ நாடு. இது என்னோட கண்டுபிடிப்பில்ல. எங்க கம்பெனியோட சேர்மன் ஸர் கம்மிங்ஸ் மான்ஸ்ஃபீல்டு சொன்ன பொன்மொழி,” என்றார் அந்த மனிதர்.

“உங்க கம்பெனி என்ன தயாரிக்குது?”

“நல்ல வியாபாரப் பழக்கங்களைத் தயாரிக்குது. உலக அரசியலும் சரி, அரசியலை அரைத்து அழிக்கும் பயங்கரவாதிகளும் சரி, ஒரே மாதிரியான செயல்முறையைத் தான் கையாளறாங்க. பயங்கரவாதம் உருவாகி வளர இது ஒரு முக்கிய காரணம். ஒரு விதத்துல சொன்னா, இந்த மனப்பான்மை தான் பயங்கரவாதத்துக்கான ஊற்றுக்கண். அதை வற்ற வைக்கணும்னா, நல்ல, நாணயமான, ஆனா லாபம் சம்பாதிக்க உபயோகமான வியாபரப் பழக்கங்கள உலகத்துல எல்லா பெரிய தொழிலதிபர்களும் கத்துக்கணும். அப்படியானவர்களை உருவாக்கி அவங்க வியாபாரத்தை வளரச் செய்யற ஸ்தாபனத்துல தான் நான் வேலை செய்யறேன். எங்க கம்பெனி பெயர் யூ ஜி ஐ ஐ – யூனிவர்ஸல் ஜெனரேட்டர்ஸ் ஆஃப் இண்டெலிஜன்ஸ் இன்கார்ப்பரேட்டட். எங்க ஐடியாவைக் காப்பி அடிச்சு இந்தியாவுல கூட ஒரு அமைப்பு இருக்கறதாகக் கேள்விப்பட்டேன்.”

“இந்தியக் கம்பெனியின் பெயரென்ன? அது உங்களப்பார்த்து சட்ட விரோதமா காப்பி அடிச்சுதுன்னா அதும்மேல ஆக்ஷன் எடுக்க வேண்டியது தானே!”

“அதெல்லாம் முடியாது, நண்பரே. அந்தக் கம்பெனி எங்க பெயரோட இனிஷியல்ஸை தலைகீழா வெச்சிருக்காம். அதாவது ஐ ஐ ஜி யு.”

எனக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது.

“பல நல்ல காரியங்களைச் செய்யற ஐ ஐ ஜி யூ வை  நாங்க ஏன் டிஸ்டர்ப் பண்ணணும்? தவிர அது மாதிரி எதுவும் செய்யறது கஷ்டமான காரியம். ஏன்னா, அதை நடத்தறது இந்திய உளவுத்துறைன்னு நான் கேள்விப்பட்டேன்,” என்றார் அவர்.

எனது ஸப்த நாடிகளும் ஒரே நேரத்தில் ஒடுங்கின.


உளவுகாத்த கிளி – 10

அலுவலகம் சென்று, நான் அங்கு இருந்ததற்கான எல்லா ஆதரங்களையும் கவனமாக பொறுக்கி எடுத்து, ஒரு அட்டைப்பெட்டியில் நிரப்பினேன்.  அது நான்  நிறைவேற்ற வேண்டிய, இன்றியமையாத கடமை.

முன் அத்தியாயங்களைப் படிக்க, இங்கே க்ளிக் செய்யவும்.

என் இடத்திற்கு அடுத்ததாக யார் வருவார்கள் என்பது எனக்குத் தேவை அற்ற விஷயம்.

தேவை என ஏதேனும் உருவானால், அலுவலகம் வாயிலாக செய்தியோ, கேள்வியோ வரும். 99.99% அதற்கான தேவைகளே இராது.

நான் பின்பற்றிய அனைத்து விஷயங்கள், அவற்றின் புலனாய்வு ரிப்போர்ட்கள் – ஒன்று விடாமல் எனது பாஸ் ஸின்ஹாவிற்கு  தவறாமல் தினசரி நான் அனுப்பி இருந்ததாலும், அலுவலகத்தின் நிகழ்வுகள் அனைத்தும் வீடியோக்காமிராக்களில் பதிவாகி இருந்த காரணத்தாலும், புதிதாய் எனது இருக்கையில் அமரப் போகிறவருக்கு நான் எதுவுமே சொல்ல வேண்டி இருக்காது.

சுமார் 1 மணி நேரத்தில் மூட்டை கட்டும் பணிகள் முடிந்தன.

என் தொலைபேசியை ஒரு முறை இறுதியாகப் பார்த்தேன். அதிலிருந்து தான் கடைசியாகத் தன்னை பல முறை வனிதா எனவும், ஒரே ஒரு முறை சிவபுண்ணியம் எனவும் அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டவளுடன் பேசினேன் என்பது நினைவுக்கு வந்த்து. அவளுடன் செய்த சல்லாபங்கள் மனதை நெருடின. ஆனால், அதெல்லாம் முடிந்த கதைகள். பிடிக்கும்போது, புகையும் சிகரெட் ஸ்வாரஸ்யமாகத் தான் இருக்கும். அது தீர்ந்தவுடன், அதைக் கடாசுவது இல்பு. வனிதா ஒரு அணைந்த சிகரெட் மட்டும் தானா? கேள்வி என்னுள் ஒரு கசப்புணர்வை உருவாக்கியது. ஒரு டம்ப்ளர் தண்ணீரைக் குடித்தேன். மறக்க முயன்றேன்.  

எனது பொருட்கள் அடங்கிய அட்டைப்பெட்டியை கொரியர் மூலம் தலைமை பீடத்திற்கு அனுப்ப ஏற்பாடு செய்தேன்.

இறுதியாக ஒரு முறை – கிண்டியில் எங்கள் கைதிகளின் நிலையை அறியச் சென்றேன். அவர்களுடன் நடக்கும் பேச்சுவார்த்தை வீடியோவில் ரெக்கார்டாகி, அதன் மொழிபெயர்ப்பு – ஆங்கிலத்திலும் ஹிந்தியிலும் ஹெட் ஆஃபீஸ் சென்று விடும்.

என்னிடமுள்ள வண்டியை நான் ஸ்டார்ட் செய்யும்போது, நான் உடுத்தி இருந்த ஆடைகளைத் தவிர என்னிடம், நான் – இன்னார் எனக் கண்டறியப்பட எந்த ஆவணமும் இல்லை.

கிண்டியில் – வழக்கம்போல சங்கீதா சிற்றுண்டி விடுதி அருகே இருந்து எஸ் டி டி பூத்திலிருந்து ஒரு ஃபோன் கால். அதில் 8 வார்த்தைகள் மட்டுமே:. “அடுத்த 2 மணி நேரத்திற்குள் சென்னை விமான நிலையத்திலிருந்து கிளம்பவிருக்கிறேன்.”

நான் செல்ல வேண்டிய இடம், அதற்கான டிக்கட், கைச்செலவுக்குப் பணம், இத்யாதியுடன் ட்ரைவர் அங்கி அணிந்த ஒருவர் டிபார்ச்சர் பகுதியில் காத்திருப்பார். ஒரு கவரை என்னிடம் கொடுத்து, சாவியைப் பெற்றுக்கொண்டு, எதுவும் பேசாமல் சென்று விடுவார். இது எங்களது செயல்பாட்டு முறை.

கிண்டி மறைவிடத்தில் அப்பாஸும் மற்ற சகாக்களும் – “பாடும்” பயங்கரவாதிப்பெண்ணின் ஆலாபனையைக் கேட்டவாறு சிரித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

அந்தப் பெண்ணின் உளரல்களிலிருந்து சில வாக்கியங்கள்:

“எங்கட தமிளீளம் பகடிக்கான விடயமல்ல. அதை அடைய நாங்க எதையும் செய்வோம். ஒரு சமயத்துல இந்தியா எங்களுக்கு தோக்குகளக் குடுத்து, இயக்கவும் கற்றுத்தந்தவர்கள். ஆனால், எங்கட தலைவர் தம்பி பிரபா கேட்டது போல, எங்கட கையில ஈளத்தைக் முறையாக் குடுக்க இல்லை. மாறா அந்தக் கயவன் செயவர்த்தனவோட ஒப்பந்தத்தை ராசீவு பண்ணினவர். ஒப்பந்தத்துல ஈள மக்களுக்குப் பங்கே இல்லை. முளு இலங்கையையும் இந்தியா பாதுகாக்குமென்டு ராசீவு ஜெயவர்த்தனகிட்டச் சொன்னவர், கையொப்பமிட்டவர். அப்ப, நாங்க 30 வருஸமாப் போராடினது பகிடிக்கா? இந்தியா இந்த விடயத்துல செய்தது பெரிய பிளை! பிளைய நாங்க தட்டிக் கேட்டவர்கள். தட்டியதுக்கு இந்தியர்கள் சுட்டவர்கள். மறுபடியும் பிளை. எங்கட சகோதரிகள் பள்ளி அங்கியில இந்திய ராணுவ லொரியில பாம்ப் எறிந்தவர்கள் தான். நாங்கள் நடாத்தியது சுதந்திரத்தை அடைய கொரில்லாப் போர். அதில எப்படி வேண்டுமெண்டாலும் செயல்படலாம். ஆனால் இந்திய ராணுவத்துக்குக் கட்டுப்பாடு உண்டு. அதுல உள்ளவர்கள் பதிலுக்குச் சுடறதுக்கு முன்ன கற்பளித்தவர்கள். டொர்ச்சர் செய்தவர்கள். அதுவும் பிளை அண்டு மட்டுமல்ல, போர்க்குற்றம்! உலகம் முளுதும் எங்கடப் பொடியர்கள் பரவி இருக்கிறவர். கனக்கப் பணம் சேர்த்தவர். அது அளியாது. மேற்கு ஐரோப்பா, அவுஸ்திரேலியா, நியூ ஜீலாந்து, ஃபிஜி, டுபாய், வட அமெரிக்காவுல கானடா, யூ எஸ் எண்டு 28 நாடுகள்ள 650 இளுபறி பார்லிமென்ட் தொகுதிகள்ள ஈளத் தமிளன் வெட்டி-தொல்வியை முடிவு செய்ய இருக்கறவன். வெள்ளையனாகட்டும், காப்புலி ஆகட்டும், அவன்ட நாட்டுல அமைதி வேண்டுமெடால், யாரோடயும் எந்த ஒப்பந்தமும் செய்வான். ஆனபடியால மத்த வளர்ந்த நாடுகள் எங்கட ஈளத்தப் பெற்றுத் தரும். அது நிச்சயம், செல்லுபடியாகாத, செல்லரிச்சுப் போன சோவியத் ரஷ்யா சொன்னபடியால, ராசீவ் திரிகோண மலையைப் பிடிச்சு ரஷ்ய வெள்ளையனுக்கு விக்க இருந்தவர்.  அது நடக்க இல்லை, ஏனென்டால், எங்கட இயக்கத்தை மேர்க்கத்திய நாடுகள் வளி நடாத்தின, நடாத்தறவங்க, என்ன விசர்றா? ராசீவ 1991ல போட்டுத் தள்ளினதால, காங்கிரஸ் செயிச்சது. போஃபர்ஸ் ஊளல் விவகாரம் நிரந்தரமா மறைஞ்சது. அந்த பீரங்கி விடயத்துக்கும், பாகிஸ்தான் ஐ எஸ் ஐ க்கும், அதோட ஒரு முன்னாள் தலைவர்கள்ள ஒருத்தரான ஸல்மான் தாஸீருக்கும், சொனியா அம்மையாருக்கும், அவரோட அப்பர் மைனோவுக்கும், ரஷ்ய உளவு ஸ்தாபனம் கே ஜி பிக்கும், இருந்த தகாத உறவுகள் பத்தி இனி யாரும் கதைக்கப் போவதில்லை. எங்கட ஈளத்தை அடைய, பாகிஸ்தான் மட்டுமல்ல, ஐ எஸ் ஐ மட்டுமல்ல, தாலிபான் மட்டுமல்ல, ஜப்பானோட செம்படை, ஜெர்மனோட பளைய நாத்ஸியிட வாரிசுகள் , பாடர் மைந்ஹோஃப் கும்பல், , ஹாங் காங்கோட போதை மருந்து வியாபரிகள், கிளக்கு ஐரோப்பிய-அராபிய ஆயுத பேர ஆட்கள்…இப்படி யாரோடவும் பேரம் நடாத்தி செயிப்பது எங்கட உரிமை. இந்தியாவ ஒரு முறையல்ல. பல முறையும், சமூக, அரசியல், பொருளாதார, ஆயுத ரீதியாக அளித்தால் தான் ஈளம் கிடைக்குமென்டால், கிடைக்கற வர அளிப்போம். ஒரு நாட்டோட சுதந்திரப் போர் என்டால் அப்படித் தான் இருக்கும். தம்பி [பிரபாகரன்] சனவரி [18, 2009]லயே தப்பி விட்டவர். எங்கே மறைஞ்சு இருக்கிறவர் என்டு எங்களுக்கும் தெரியாது. ஆனால், அவர் எங்கட தாகமான தமிளீளத்தை மீட்டுத் தருவர் எண்டு எங்களுக்குக் கனக்க நம்பிக்கை இருக்கு!”

இந்தப் பிதற்றல்களைப் பல முறைக் கேட்டு எங்கள் போன்றோருக்குப் போர் அடிக்க ஆரம்பித்து 1 மாமாங்கம் ஆகி விட்டது.  போரில் எல்லோரும் சமம். ஒரு சாரார் வரம்பு மீறினால் பலசாலியான எதிரிகள் பல முறை மீறுவார்கள். புலிகள் என்ற பயங்கரவாதக் கும்பலிடம் ஈழம் என்ற நாட்டை ஒப்ப/டைக்க எந்த ஒழுங்கான ஜனநாயக நாடும் தயாராகப்போவதில்லை. ஒரு வேளை ஈழம் உருவானால், அதில் புலிகளுக்கு இடமே இருக்காது.

பிடிபட்ட இவர்களது கதியைப் பற்றி நான் கொஞ்சம் கூடக் கவலைப்படவில்லை. ஒரு நாட்டை எதிரி எனச் சொல்லி, ஒப்புக்கொண்டு அங்கு போர் அங்கி அணியாமல் நாசவேலையில் ஈடுபட்டதால், ஜெனீவா முறைப்படை இவர்களைப் போர்க் கைதிகளாக நடத்த வேண்டிய எந்த சட்ட ரீதியான நிர்ப்பந்தமும் இந்தியாவுக்கு இல்லை.

பயங்கரவாதிகள் யாருக்கும் கருணைகாட்டுவதில்லை.

பிடிபட்ட பின், பிற நாடுகளிடம் எதிர்பார்ப்பது முட்டாள்தனத்தின் உச்சகட்டம். மேலும், அவர்களது இயக்கத்தினர் நமது முன்னாள் பிரதமரைக் கொன்றிருக்கிறார்கள். அதற்கு யாரும் மன்னிப்புக் கேட்கவும் இல்லை. அப்படி கேட்டாலும், யாரும் வழங்கப்போவதும் இல்லை.

தோழர்களுடன் இறுதியாகக் கை குலுக்கினேன்.

விடை பெறும் முன், எங்கள் டெக்னிக்கல் டீமிந் தலைவர் எம்மானுவெல் சகாயராஜ் அவசரமாக வந்தார்.

“நாம சரியான நேரத்துல இந்த ஆயுதங்களைக் கைப்பற்றினோம். ஒவ்வொன்றும்  9,000 மீட்டர் பறந்து, 40,000 அடி உயரம் வரைப் பறக்கக்கூடியதாக இந்த ஏவுகணைக்களோட தன்மையையே மாத்தி இருக்காங்க. புலிகள் கிட்ட இந்த அளவுக்கு டெக்னாலஜி இல்லை. நிச்சயமாக இதுல ஐ எஸ் ஐ வேலை இருக்கு ங்கறதுல சந்தேகமே இல்லை! கொஞ்சம் யோசிங்க. எந்தப் பயங்கரவாதி வேணும்னா, இதுகளை வெச்சிகிட்டு ஏர்போர்ட்களுக்கு வெளியே தள்ளி நின்னு, ப்ளேன் டேக் ஆஃப் ஆகும்போது ஃபைர் பண்ணி, எதுவும் நடக்காத்து போல மோடார் ஸைக்கிளில் ஏறித் தப்பிக்க முடியும். அது நடக்க அனுமதிச்சா, நாம மரமண்டைகள்! நடந்த்துக்கு அப்புறம் வருத்தப்பட்டா, முட்டாக்கூ…”

எங்களுள் பேசிக்கொள்ளும்போது கெட்ட வார்த்தைகள் சகஜமாக வெளி வரும். அவற்றை யாரும் பொருட்படுத்துவதில்லை.”

எக்ஸைட்மென்ட் காரணமாக, சகாயராஜின் மூச்சுத் திணறியது.

“குட் வர்க், இம்மானுவேல். பாஸ் கிட்டச் சொல்லிடறேன். நீங்களும் ஒரு டீடெயில்ட் மெமொ அனுப்புங்க. இந்த ஏவுகணைகளோட டெக்னாலஜியை ப்ரேக் பண்ணி, நமக்கு யூஸ் ஆகுமான்னு பாருங்க. உங்களுக்கு வேண்டியதை ரிடெயின் பண்ணி, மத்த்தை எல்லாம் பேக் பண்ணி, தாம்பரம் ஏர்பேஸுக்கு அனுப்புங்க. அங்கிருந்து ராணுவத் தலைமை பீடத்துக்குப் போயிரும். இன்னிக்கே செஞ்சிருங்க.”

அவரிடமும் கை குலுக்கி விடை பெற்றேன்.

வண்டியைக் கிளப்பினேன்.

விமான நிலையத்தில் எனக்கு  இதை எல்லாத்தையும் விடப் பெரிய அதிர்ச்சி காத்திருந்தது என அப்போது எனக்குத் தெரியாது.


Diwali Greetings With A Difference!

O compatriot Indian!

I wish your Deepavali is happier

Next year

By then

Let us hope

O sentinel of our borders

Your OROP is really through

And the money is in your hands

The clothes and equipment

Meant to help your stressful vigil

In our Himalayan borders

Really keep the cold out

Your family back home feels

Safer from local anti-social elements

Your home is free of

Illegal encroachments by rowdies

The cross-border enemy

Learns what constitutes

Legal battles

O sister

You are able to tread

Free of fear

From lecherous rapists

Sexual favour demanding bosses

Crooked relatives ogling at you

Criminals waiting to snatch your costly neckwear

Or MCP criminal caste warlords

In the beaten tarmac paths

Of urban concrete jungles

And/or the dusty

Weather-beaten rural countryside

O brother

Your pocket isn’t picked

By shady phone companies

Fraudulent hawkers

Selling faulty ‘discounted’ wares

Your rightful promotion

Arrives routinely

You are still gainfully employed

And not exploited as now

Cops stop fleecing you

Politicians really keep

Their election promises

Pothole ridden

Roads are rendered travel-worthy

Sans encroachments

Jay-walkers et al

O Mother Bharat

China learns

The meaning of economic rape

Pakistan understands

There is no difference between


Cannot be classified as

State and/or non-state actors

Lanka deciphers

The import of human rights

Of linguistic minorities

And you are finally

Rid of

The camouflaged colonial chains

Continuing to snag your freedom

But then

I happen to know

All this is and shall always be

Wishful thinking  

My latest thought provoking writing:






Slick, Sleek, Sneaky, Snaky, Slippery Leak!

Did Mahatma Gandhi’s non-violence contain a strange flipside meaning the exact opposite?

Are Indians who settle in UK and its capital London comfortable?

Do white persons treat them as equals?

Does racism affect those South Asians living in London?

Read on to find one set of answers laced with humour.

It was bleak and was raining that day in London.
It was springtime … yet … it was depressing weather to which, most born in the tropics are not accustomed to.
Rains are common in London – be it spring, summer, autumn or winter.
Weather changes in the Old Bailey at the proverbial drop of a hat … thanks to lip-blister-causing blustery winds that trigger hats’ displacements and temperatures’ downward spiral chilling to the bone anyone unaccustomed to the clime.
Having come from Chennai to take up his posting as the UK Bureau Chief a small India-headquartered news agency – Swaminathan Aiyar had become convinced that the unpredictable British weather was inimically disposed towards all those of his ilk.
Upon the advice of his family Ayurvedic quack, Aiyar had the habit of drinking 14 glasses of water a day. The term Ayurveda roughly translates into English as the Gospel for Prolonged Healthy life.
We call it water-therapy, son. This simple method will flush out all the toxins in your body through urine and thus keep ailments like diabetes away and hold the physician beyond your threshold more effectively than the proverbial apple. What is more, even when you sweat heavily in extreme heat, the water content in your system will remain balanced the natural way,” the ‘water-medicine-uncle’ had said when Aiyar had been merely 7 years old.
Aiyar’s mom had ensured he followed those orders unerringly every day till she had passed away a year ago.
That scheme was and is kosher for tropical weather systems.
London’s inclement weather, nevertheless, totally unsuited to this treatment always made Aiyar fear that his bladder would leak and shame him publicly at any moment.
The only alcoholic beverage Aiyar liked was beer which made life even more difficult.
In March, London’s temperature is usually in its early teens. So it was that day.
Those born in the tropics are created with blood-plasma that seems somewhat diluted.
The liquid’s thickness and character change upon migration to colder regions owing to the human body’s inbuilt immunity system after a few weeks’ acclimatisation.
That metamorphosis was yet to set in Aiyar’s body. Like all Indians, Aiyar had the nasty habit of calculating every item to be bought or every item of expenditure in Indian rupees by doing the currency conversion math in his brain.
The average bedsitter flat in London’s outskirts had a rent quotient of some £ 800 a month. That came to roughly Rs.64,000 in Indian currency.
Someone had told Aiyar that he could choose a somewhat ‘seedy’ neighbourhood to keep the rent low.
“Go find a place in say East Ham, Kilburn or Walthamstow. The neighbourhood isn’t great and the local gangs are always known for some kind of criminal activity. So, the rents are always low in those areas. The London criminal can smell money a mile away. And those without serious stashes of bobs are generally left alone,” Eddie Gilchrist, an acquaintance who worked for the British Broadcasting Corporation had opined.
Aiyar had chosen Kilburn because East Ham and Walthamstow had more Asian criminals who were infinitely smarter than their white brethren, who could steal his identity, passport and a few other knick-knacks.
Located a shade north of central London, Kilburn is known for the domination of persons from Ireland.
“The Irish are extremely difficult to understand,” said Sinead Murphy, a matronly Irishwoman who met him at a coffee shop in London’s fashionable Covent Garden.
“We Irish can be the best of friends and the worst of enemies of anyone without having any particular reason to be so,” the somewhat overweight lady, who, for no apparent reason, had foot the bill for Aiyar’s coffee in spite of being a complete stranger, had said.
Just for that act, Aiyar had decided to risk trying Kilburn out.
A complete fatalist, Aiyar was sold on the idea that every event on earth had been plotted by a premeditated Karmic conspiracy. He called it benevolent and unavoidable brutality beyond one’s control to be suffered inevitably.
Aiyar was on the slim side and blessed with a skin colour fairer than most south Asians.
Born to Tamil speaking Brahmin parents from Palakkad – a town bordering the south Indian states of Kerala and Tamil Nadu Aiyar, like all south Indians was a near perfect personification of contentment whose yearning for success could be measured in minus value integers.
Palakkad is a town that steadily supplies stenographers and secretaries to India’s more affluent north – a habit that refuses to die despite the passage of over 150 years and the arrival of computer software that can get the work done by a secretary with quadruple efficiency and sans a salary.
Yet, Indian big shots hire secretaries and most of them are from Palakkad.
For some strange reason, during the colonial era, the education system created by the British to mainly spew out mindless clerks with a yen for servitude had inexplicably produced stenographers from that nondescript town.
Despite his pronounced lack of drive, Aiyar was the manifestation of an exception of the assembly line that produced serfs for the colonial masters.
Aiyar had chosen to become a journalist.
While Aiyar was as harmless as a 105-year-old virgin Catholic spinster who spends her time praying in churches, his reports were always incisive and aggressive.
He also had a handsome face to represent his 32 years that sat lightly on his slim frame.
A permanent lost look found always on Aiyar’s face made women want to smother him by mothering him. Some women even told him that.
That always bolstered Aiyar’s ego.
The realtor’s proposed rent of £ 140/week fitted his budget nicely leaving a decent bit to spare.
The furnished flat with two bedrooms needed a mere 2 months’ rent as deposit – almost non-existent to what Aiyar had been accustomed to in Chennai where he had stayed and worked.
It was one of those nice flipsides of the ongoing recession and global downturn in the real estate industry.
Aiyar had wanted to hire the place immediately.
But the realtor had cautioned Aiyar.
“Everything looks normal, advantageous and even hunky-dory to you Ayer, but you need to take a close look at the whole thing several times. The reason is the neighbourhood being completely dominated by Paddies.”
Aiyar looked blank.
“Oh, I forgot, Ayer.” the realtor chimed in very quickly apologising for mispronouncing the name.
“Paddies are a derogatory reference to people from Ireland – meaning people like me. In my opinion, most of the Irish, most unpredictably turn to petty crime for no apparent reason, though I have been straight since a toddler. We can be totally friendly to coloured people like you and seem openly antagonistic towards persons of African origin. The attitude may undergo a sea change like the weather here to satisfy some silly, inexplicable whim. That attitude would explain the problem of Northern Ireland … that part of the island neighbouring Britain … which has a culture almost completely common with the British … and whose populace speaks the English with a thick accent but can do infinitely better than the English. You see, George Bernard Shaw was Irish. Even now we are hankering after a free Northern Ireland despite knowing it isn’t going to work. And we have more in common with our brethren in the southern section of the island … the Irish Republic that has gone nearly broke now in a financial sense like most of Europe … we are both Christian but the south is Protestant and we are Catholic who propitiate the same Gods and yet we Irish are at each other’s throats over minor matters of religion. We Irish, to put it mildly, are crazy,” the realtor had said.
If the lecture hadn’t sufficiently unsettled Aiyar what followed did.
The realtor handed him a folder.
“This is the handiwork of a somewhat balanced British Jew Richard Hauser – who lived 5 miles south of here as the crow flies – in Pimlico. That bleeding heart socialist atheist wrote this … and it would help you make your mind.”
Thoroughly confused by the Irishman’s attitude, Aiyar realised that his bladder was full again and needed to empty it.
Spotting The Shaw, a tavern with an Irish name where he needn’t pay the outrageous £1 for a leak, Aiyar entered, went straight to the toilets’ section.
In his hurry, he did not notice that he had entered the section meant for women. Luckily, it had a single commode and hence Aiyar relieved himself undisturbed.
When he emerged, he saw a woman was waiting to enter and the legend ‘for women’ and realised his gaffe.
“Oops! Very sorry,” Aiyar blurted out.
“All of us females and males do more or less the same thing behind closed doors – in the loo,” the woman said in a sing-song Irish accent and went in laughing.
The embarrassment had fazed Aiyar and he decided to have a beer to drown the feeling.
“Could I have a pint of lager please?”
“Ever tried the Guinness Stout, gentleman?”
The barman-cum-owner of the joint Martin O’Shea asked in a voice louder than necessary.
Stout is a kind of dark-coloured beer whose taste is very akin to roasted and ground coffee.
Being a south Indian Tamil speaking Brahmin, Aiyar loved his filter-coffee brewed strong.
He had been introduced to stout at the favourite watering hole of journalists in London called The Club that is situated in the basement of Bush House – the central London office of the British Broadcasting Corporation.
Liquor is subsidised at The Club where only members or members’ guests are served.
The ‘guest’ could virtually be anyone and would be signed in by any member.
The only thing any club member would baulk at is paying a stranger’s bill.
The coffee tinge had made Aiyar love stout.
“Need time to make your mind, olde son? The Stout looks strong enough to make a spoon stand in it vertically … but is light enough to make you love it like a slim, beautiful woman!”
The bartender’s sales pitch appealed to Aiyar as it jerked him out of his reverie.
He paid for his pint of stout and he took his tankard of the dark liquid to a less populated part of the pub by the door where a pool table stood.
He then began reading the brochure handed over by the realtor.
Two Irishmen Michael O’Dwyer and Reginald O’Dyer had done to Indians what very few persons from a civilised nation ever had anywhere on the globe but their acts hastened the quest for freedom, its opening paragraph said.
Intrigued, Aiyar continued.
To quell India’s quest for freedom that had become a kind of mainstream middleclass mindset even in the 1920’s through peaceful unrest, O’Dwyer, the lieutenant governor of Punjab, Aiyar had thought, had hatched a plot to turn the trigger happy O’Dyer loose on an unarmed gathering in northern India, in 1919 to simply cow down the Indians.
O’Dyer had ordered his Ghurkha soldiers to open fire on an unarmed group of peacefully protesting men, women and children in Jallianwala Bagh located virtually next door to the Sikhs’ holiest shrine – the Golden Temple.
The official toll itself is shrouded in mystery as it ranges from below two hundred to over a few hundred depending on which press statement one reads.
Several credible Englishmen have placed it to around a few thousands.
Besides the Jallianwala Bagh pogrom, O’Dwyer had also authorised the aerial strafing of another unarmed group of women and children killing dozens in Gujranwala, a border town now located within Pakistan.
Despite its tendency to look the other way when native Indians were at the painfully wrong end of colonial sticks, the then Labour Party British regime drew a line with O’Dwyer and O’Dyer by condemning their actions in the strongest possible terms.
On 24 June 1920, the British Labour Party unanimously passed a resolution during its Scarborough Conference that denounced the two Irishmen’s deeds as ‘cruel and barbarous actions’.
O’Dwyer, when 75 years old, was shot dead at a meeting of the Royal Central Asian Society in Caxton Hall, London on 13 March 1940, by a Sikh revolutionary, Udham Singh, in retaliation for the 2 pogroms in what had been undivided Punjab.
On his return to Britain, Brigadier Dyer was, however, presented with a purse of £ 26,000, a huge sum in those days, which emerged from a collection on his behalf by The Morning Post, a conservative, pro-Imperialistic newspaper, which later merged with the right-wing Daily Telegraph.
General Dyer wrote an article in The Globe on January 21, 1921, entitled, “The Peril to the Empire.”
Its opening gambit was India does not want self-government. She does not understand it.
In the British Army Museum in London, a testimonial to O’Dyer by the British Monarch is the first exhibit along the wall of the staircase as one ascends to the first floor devoted to the Indian Army. He died of cerebral haemorrhage and arteriosclerosis in 1927.
The acts of the two men hardened India’s quest for Freedom, despite old man Gandhi not being convinced of it at that point in time.
In fact, the future father of the nation had written many times to the British Queen stating that he was not repeat not fighting for freedom as that would mean treason against Her Majesty. A decent level of freedom under the umbrella of dominion status would do nicely, or so Gandhi had said to the queen.
Ultimately India won freedom after the wily Churchill had signed on the dotted line in a secret agreement with the then US President Franklin Delano Roosevelt to dismantle the colonial system so that the entire advanced first world could do business with the jewel in the crown during the second world war while seeking help from across the Atlantic.
Another reason was that the British had understood the real meaning of Gandhi’s walking with the help of a stick and mouthing nonviolence ad nauseam.
A young British MI6 officer had pointed out the obvious during a meeting in New Delhi even as a naval revolt was brewing in Bombay in 1946.
“We would be better advised to leave when the going is good, gentlemen. The old half naked fakir is saying one thing and he means something else altogether though he will never utter anything close to what he actually means. What he is constantly saying is: Look white people … I am old, frail … use a stick to help me walk … and keep mouthing platitudes against violence. But just think, boyos … what would happen if millions of Indian pick-up sticks like mine and use it for various chores into which walking isn’t included,” the officer is supposed to have said in New Delhi at the Vice-regal lodge that became the Indian President’s residence later.
That made the colonials’ minds up and they left India in 1947 a few months later … after dividing India … and installing a sex-crazed Nehru in charge … who was more British than the British.
That officer too, who shall for the time being remain unnamed, was an Irishman.
The brochure was full of illustrations of the two brutal men and scenes of what they had done.
Aiyar was fascinated and foxed at the same time.
Why did the Irish realtor give this to me? Does he want me to take up residence in this area or is he trying to scare me away?
The Shaw has enough chairs and tables to seat a big crowd.
Its big bar has lots of varieties of drinks – the most popular ones being Irish whiskey brands Jameson and Bushmills.
Those who had rolled the spirit on the tongues and savoured the taste would arguably bet a hundred bob that Irish spirits are infinitely better than the more famous Scotch.
It was close to lunch-hour.
The Shaw serves a strange variety of potato soup … thanks to its German migrant cook Hans – who hails from Hamburg.
Hamburg is famous for its 9 varieties of its Kartoffelsuppe.
Hans had added a few Indian condiments to the soup to make it a bit spicy before serving. That made it his personal recipe.
Aiyar liked it … especially with his beer.
The barman Martin O’Shea who also happened to be the landlord of the place served Aiyar it in a jiffy on the highly polished Mahogany topped table.
“The soup is very good, you know,” Aiyar told O’Shea when the owner of the pub wandered near his table.
Tá a fhios agam, a céad míle fáilte, mo chara!”
It sounded like Greek to Aiyar.
“What did you say and in which language?”
“Ah! I greeted you in Irish, the language of kings. I said I know … and added a hundred thousand welcomes. We Irish always are generous with our words and deeds. The English retort you are welcome is rather insipid,” O’Shea said.
Aiyar placed a ten bob note on the table and expansively added, “You keep the change, mate!”
O’Shea made an elaborate bow and wandered away to attend to the others.
The pub-crawlers were slowly coming in.
Aiyar was into his third drink and second soup when he heard her.
“Won’t you even look at me then, mate?”
The voice was musically Irish.
Aiyar looked at her.
The girl seated next to him was stunningly beautiful. Her long blond hair fell carelessly on her shoulders. She wore blue jeans and a cardigan leaving the top three buttons tantalizingly undone. Obviously she was enjoying the mild British weather that was making life miserable for Aiyar.
“I am Rosaleen. But I am Flower to friends.”
“I am Swaminathan Aiyar. My family name is what I am usually referred to in England and I am yet to realise why!”
She placed her pint of stout on the table.
“Thank you. But why are you not staring at me like the rest of the guys here? I like being stared at, mate!”
“I am …er… a bit shy, Ro…Flower,” Aiyar stuttered.
“Give the Paki cad a broom, girl,” said a huge white man with an accent thick as frozen marmalade.
Aiyar turned to face the Irish giant.
“First of all, I am an Indian. And don’t describe Pakistanis that way.”
“Why should we not now?”
There were six of them asking the question in a chorus.
“The Pakis come here illegally and to settle down here manage to worm their way into the hearts of white women here and then discard them after obtaining citizenship. The bastard offspring born end up becoming young Moslem terrorists.”
One of them said this in an angry tone … but slurred by liquor.
“I am a Hindu Brahmin and totally different from Moslems … if you can understand that simple truth,” Aiyar remarked in an annoyed tone.
His carefree tone made the Irishmen angrier.
“Why don’t you go find a bearded woman in a turban then?”
Another Irishman cracked that one loudly implying that it was a joke. His friends twittered.
“Ya all are behaving like shites. And I like Ayer ‘ere. At least he is not boorish like the lot of ya!”
Rosaleen’s cheeks were flushed in anger. She tossed her shoulder length blonde hair back and did a bottoms-up of her drink.
Suddenly she put her arm into that of Aiyar.
“Come on! Let us play pool,” she said.
“I have never played the game.”
“I can teach ya.”
More white men gathered.
Aiyar quickly noticed that he was the only brown man in the pub.
And Rosaleen was the only white female, wantonly ignoring and insulting them white men was sipping her lager and teaching Aiyar to play pool.
The murmurs were becoming louder and angrier.
Nobody noticed O’Shea make the phone call.
“Come on, me boys. Let us teach this olde son some manners,” the first man said.
A crowd of twenty-two men, all drunk, had gathered around the pool table.
Suddenly the sirens’ wails were heard.
A male Caucasian officer led from the front. He was accompanied by two men of South Asian and Jamaican origins respectively.
They waded through the menacing sulking crowd, which slowly started dispersing.
“I am Head Constable O’Halloran, more Irish and better law abiding than the criminals here. My colleagues here are Hafeez and Washington.”
The officers shook hands with Aiyar.
Aiyar explained who he was.
“I am looking for a place to rent in this district … and was doing my own thing. The girl was merely being nice to me, sir teaching me to play pool. The people here took umbrage. Frankly, I do not understand this as neither I was making a play for the girl nor was she flirting with me,” Aiyar said.
“Why don’t you vamoose right now? To understand racism you have to be its victim. And being a victim of racism isn’t some bloody picnic. And we have a lot on our plate to maintain peace hereabouts. The white majority here has a persecution complex … just as you Hindus in India have against the minorities back home. And it is not our job to make people understand that there are baddies in every religion, nation and have all sorts of skin colours,” O’Halloran said bitterly.
Somehow, Aiyar felt he was hearing a younger version of Yorkshire-man cricket commentator Geoffrey Boycott.
“Sorry, I am late, darling!”
Everyone turned and looked in the direction of the voice.
Someone looking like a spitting image of Brad Pitt was at the door.
His accent was public school, yet there was a very slight trace of Irish.
“Oh, no problem, Patrick, Ayer here was taking good care of me.”
“Actually the name is Aiyar … spelt A-i-y-a-r!”
Aiyar shook hands with the Irishman who hugged the girl indicating they were lovers.
“Why don’t we have a spot of lunch somewhere? Now that we have an Indian friend, let us go to Goodge Street. There are three Indian restaurants there. But the Krishna is the best.”
“It seems a good idea,” Aiyar said.
“Sure,” Flower said.
The trio took the London Underground rail system referred to as the tube, changed at Baker Street, Oxford Circus, Tottenham Court Road and reached Goodge Street in thirty six minutes.
A two-minute walk later, they were at the Krishna.
Once owned by one Haridas Menon, another man from Palakkad who had worked at the Indian High Commission in central London, the Krishna now had new owners.
Hailing from south India, Aiyar placed the order, as he understood the cuisine.
After three double Bushmills, six Pappadams, rice, Avial, Sambar, plain yoghurt and Malabar pickles – that had filled all the three tummies, Aiyar took leave after footing the bill.
“I never know why, but women trust me. And I never betray that trust. I try to be as protective as possible. The Irish had a persecution complex completely surprised me,” Aiyar remarked as they took leave.
“We are friends now. When we get married, you must be my best man, Ayer,” Flower’s boyfriend Patrick said as he shook hands warmly.
“We will pick up the tab next time,” Rosaleen intervened to say and pecked Aiyar on the cheek thrilling him.
As the lift taking Aiyar down in Goodge Street tube station disappeared from sight, Patrick looked at Flower and smiled.
“Pa felt he was lucky to have spotted this guy. We had felt that our flat wasn’t being rented for a long time with at a decent sum. Pa had a brainwave, called me in and I made a play for this guy. The drunken slobs had had enough of their sisters’ delivering one too many half-Paki bastards. One of them big guys Fallon had expressed interest in the flat. Hopefully dad has clinched the deal. But, had it not been for this south Asian Patel, those guys in the pub would have crowded me. I was not in the mood to be crowded especially on my first night in London. Think of the coincidence of this simpleton being the only Indian in the pub, being chivalrous and all that.”
Rosaleen giggled as she said that.
“Nice touch, the police. Now let us call Martin and find out what happened on the flat front.”
Flower’s boyfriend called his future pa-in-law from the Samsung mobile.
“The deal is through! The big fella Fallon was threatened with arrest by O’Halloran for his racist misbehaviour. I interceded on his behalf and got him off the law’s microscope. ‘Next time I may not allow myself to be convinced by a shady landlord,’ O’ Halloran told Fallon in a voice like the devil’s and left. The grateful Fallon fell for a renewed pitch on the flat like a ton of bricks paid the outrageous cash deposit of £3200 then and there. Said he is moving in tomorrow, with his wife and half-caste bastard step-son at a rent of £400/week. Seems he has fallen for a local bitch who, in to my knowledge, is a cross-breed born to a Romanian gypsy drug peddler on the run and a Scottish woman with the morals of an alley cat. She sold the sob story to the idiot and the grapevine informed me that Fallon who had made a lot of money by getting 3rd World labourers to work on contract in first world construction sites during the boom had got married to that unwed mother after hearing her carefully authored yarn. This opens a new vista of real estate business, Pat. We can buy options on properties and find different realtors to lure newer greenhorn Asians to be the worms to catch the Paddy fish with a huge persecution complex, get all the places rented at a hefty profit and pocket the commission!”
O’Shea was careful and was talking in a near whisper this time.
“I can see that we will be having very tasty Indian lunches and dinners … all on the house … or on the expense accounts of Indian suckers. And don’t forget our share of the commission, you greedy old geezer!” Flower said overhearing her pop’s words and laughed.
“What was that brochure the Indian was reading? Something you gave him?”
O’Shea’s daughter asked the question.
“That was yet another of my tricks. Somewhere I read about a man called Richard Hauser. He was a well-connected Jewish, bleeding-heart Human Rights Activist migrant Quaker from Austria who lived in Pimlico. That was just a name from a telephone directory and I asked the realtor guy to use it with deadly effect on the Paki… oops… I perhaps ought to say Indian. He said there is a vital difference.”
“I can’t see any,” Flower said and laughed some more.
“Paint the town red, kids!” O’Shea said and disconnected.
“I hope that one of them Asians does not worm his way into your heart, a-Colleen,” Patrick said with a mischievous smile, attempting to kiss Flower.
“Make this crack once more and I will really find a turbaned Osama for a boyfriend and jettison ya, you shite,” Flower replied, punched her live-in mate playfully on his muscular left bicep and began kissing him passionately as they began walking towards Euston Railway terminal breathing the fresh, nippy afternoon air, ready to paint the town red as O’Shea had suggested.


உளவுகாத்தகிளி – 8

The latest chapter of my international quality Tamil spy thriller novel

முந்தைய அத்தியாயங்களைப் படிக்க இங்கே க்ளிக் செய்யவும்!

திருப்பதி ஃப்ளாட்டினுள் நுழைந்ததும் என்னுடைய பாஸ் ஸின்ஹாவுக்கு ஃபோனைப் போட்டேன்.

“ப்ளடி குட் ஷோ, ஐ ஸே,” என்றார் சுருக்கமாக.

“எனக்கு இதுல எங்கேயோ – அழுகின மீன் வாடை இருக்கற ஃபீலிங் வருது சார்.”


“புலிகள் இயக்கத்துக்கு கொஞ்சம் ட்ரெயினிங் நாம குடுத்தாலும் ஆரம்பத்துலிருந்தே அவங்க ப்ரிட்டிஷ் உளவு ஸ்தாபனமான எம் ஐ 6 கண்ட்ரோல்ல தான் இருந்தாங்க. அதுக்கு பாலசிங்கம்ங்கற இலங்கைத் தமிழ் பத்திரிக்கையாளர் – முதல்ல கொழும்புல உள்ள ப்ரிட்டிஷ் ஹை கம்மிஷன்ல மொழிபெயர்ப்பாளரா வேலை பார்த்ததுலேந்து, அப்புறம் ப்ரிட்டன்ல போய் செட்டில் ஆனதுலேந்து, பிரபாகரனை அவனோட க்ரூப்ல உள்ள உமா மஹேஸ்வரன் போன்றவங்க விரட்டினதுலேந்து, அவன் டெலோ – குட்டிமணி, தங்கதுரை, ஜெகன், ஸ்ரீ சபாரத்தினம் மாதிரி ஆளுங்களுக்காக ஸ்மக்ளிங்க் பண்ணற எடுபிடி வேலை செஞ்சதுலேந்து, பாலசிங்கம் இந்தியா வந்து அவனோட க்ரூப்ப ரீ-ஆர்கனைஸ் பண்ண ஹெல்ப் பண்ணினது வரை ஒரு சங்கிலித் தொடருள்ள ஆதாரங்கள். இந்தியாவ பல நாடுகள் போட்ட திட்டங்களுக்கு ஏற்ப, புலிகள் இந்தச் சக்கிர வியூகத்துல 83ல சிக்க வெச்சாங்க. அவங்க காடர்ஸுக்கு ட்ரெயினிங், ஆயுதம் நம்ம கிட்டேந்து வாங்கினதுல ஆரம்பிச்சு, 1987ல ராஜீவ் காந்தி முட்டாள் தனமா ஜெயவர்த்தனாவோட இலங்கையோட பாதுகாப்பு ஒப்பந்தம் போட்டப்பொ ஏதோ நம்மளோட ஒத்துப்போற மாதிரி நடிச்சு … நம்ம ஆயுதங்களால நம்ம படைகளையே தாக்கி … இதெல்லாமே … ஒரு ப்ளானோட நடந்தது. 87ல ஸோவியத் யூனியனுக்கு திரிகோணமலைல இருந்த ஸி ஐ ஏ வோட டவர் மூலமா இந்தியாவ வாச் பண்ணற ஃபெஸிலிட்டீஸத் தகர்க்க ராஜீவுக்கு ஐடியா குடுத்தது மாஸ்கோ. ஆனா, மாஸ்கோவே முழுகற நிலையில இருந்ததும், அந்த டவர்களால பெரிய பயன் எதுவும் அமெரிக்காவுக்கோ ப்ரிட்டனுக்கோ இருக்கல்லன்னும் ராஜீவுக்குத் தெரியாது. வி பி ஸிங் ஆட்சியில நம்ம ராணுவம் அவமானப்பட்டுத் திரும்பிச்சி. நம்ம ராணுவத்தைக் குழப்ப, ஸ்கூல் யூனிஃபார்ம்ல பெண்புலிகளை அனுப்பி, பள்ளிப்பைகள்ள பாம்ப்ஸை டைமரோட வெச்சு நம்ம ஆர்மி ட்ரக்ஸுல தூக்கி போட்டுப் போய், அதெல்லாம் வெடிச்சு, மொத்த விலையில நம்ப பாய்ஸ் அனியாயமச் செத்ததுக்காக நம்ம ஆர்மி ரிடாலியேட் பண்ணினதை, இந்திய ராணுவம் தமிழ்ப் பெண்களைக் கற்பழிச்சதத் தவிர ஈழத்துல வேற எதுவும் பண்ணல்லங்கற மாதிரி இமேஜை தமிழ் நாட்டுப் பாலிடீஷியன்ஸ் க்ரியேட் பண்ணினாங்க. அதையே மெயிண்டெயின் பண்ணி, 91ல ராஜீவ் கொலையை நியாயப்படுத்த யூஸ் பண்ணினாங்க, பண்ணறாங்க. ஆனா, அந்தக் கொலைனால, போஃபர்ஸ் பீரங்கி ஊழல் புலனாய்வு புல்லாய்வு ஆனதை எல்லாரும் மறந்தாங்க. ராஜீவ் கொல்லப்பட்டதால தான் காங்கிரஸ் 1991 பொதுத் தேர்தல்ல ஜெயிச்ச விஷயம் எத்தனை பேருக்கு நினைவு இருக்கும்? சோனியா அம்மையார் 91லேந்து காங்கிரஸைக் கண்ட்ரோல் பண்ணறாங்களே… மறைமுகமா இந்தியாவுக்கு அரசி ஆனாங்களே … போஃபர்ஸ் ஊழல் காரணமா … அவங்களுக்குக் க்ளோஸா இருந்த க்வாத்ரோக்கி மாதிரி தரகர்கள் அடிச்ச காசு விஷயமும் வெளியே வராம இருக்க வழி வகுத்தாங்க. சோனியாவ ராஜீவுக்கு ப்ரிட்டன்ல கேம்ப்ரிஜ்ல 1965ல இன்ட்ரொட்யூஸ் பண்ணினது கூட ஒரு பாகிஸ்தான் ஐ எஸ் ஐ உளவாளி ஸல்மான் தாஸீர். இதப்பத்தி எல்லாம் எவனும் எழுதறதும் இல்லை, ஒண்ணு ரெண்டு பேர் எழுதினா எவனும் கண்டுக்கறதும் இல்ல. பிரபாகரனோட வலது கரமா இருந்த கருணா புலிகள் இயக்கத்துலேந்து 2004 லேயே வெளியே வந்து இலங்கை அரசோட பாதுகாப்புல கொஞ்ச நாள் கொட்டமடிச்சு, தன்னோட தமிழ் மக்கள் விடுதலைப் புலிகள் சீடர்கள் சிலபேரையே கொண்ணு, அதுனால உயிருக்கு கியாரண்டி இல்லாம லண்டனுக்குத் தப்பிப் போய், போதைப் பொருள் வியாபராத்தை பண்ணினதை புலிகளோட லண்டன் கிளை, ப்ரிட்டிஷ்அ திகாரிகளுக்கு காட்டிக் குடுத்திச்சி. 2007 நவம்பர்ல அவன் அரெஸ்டானான். 2008 மார்ச்சுல அவனுக்கு 9 மாசம் கடுங்காவல் தண்டனை விதிச்சாங்க. கிட்டத்தட்ட அதே டயத்துல ராஜீவோட டாட்டர் ப்ரியங்கா நளினியைச் சந்திக்க காலைல டெல்லிலேந்து கிளம்பி, வேலூர் சிறையில அவங்கள மட்டும் சந்திச்சு 14 hoursல திரும்பினாங்க. இது வரை அதுக்கான காரணத்தைச் சொல்லல்ல. ஆனா, ஜூன் 2008 லேயே கருணா இலங்கக்கு ப்ரிட்டிஷ் ஏர்வேஸ் ஃப்ளைட்ல வந்தான், ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சி எம் பி ஆனான், ஆகஸ்ட்லேந்து புலிகள் மேல இலங்கை ராணுவத்தோட தாக்குதல் நடந்தது. அதுல புலிகள விட அப்பாவித் தமிழர்கள் சாக – புலிகள் அவங்கள மனிதக் கேடயங்களாப் பயன்படுத்தினது தான் காரணம். கரூணாவ இலங்கையில அமைச்சனாக்கப் போறாங்கான்னு நமக்குத் தகவல் இருக்கு. இந்த நிலையில, இந்தத் தகரடப்பா ரெட்டின்னு தன்னை அறிமுகப்படுத்திகிட்டவன் பிரபாகரன் தப்பிச்சிருக்கலாம்னு இலங்கை படைத் தளபதி ஃபோன்சேக்கா சொன்னதை மேற்கோள் காட்டித் தப்பிச்சிட்டான்னு சொன்னான். If that is true, அப்படி திடீர்ன தப்பிக்க யார் உதவினா? அத்தனை வருஷ காலம் பல மேற்கத்திய நாடுகளோட உதவியோட இயங்கின புலிகள் தலைமையை அப்படியே திராட்டுல விட்ருவாங்கன்னு எனக்குத் தோணல்ல. இந்த வேளையில இந்த வனிதா … இதெல்லாமே வேறெதுக்கோவான ஒரு முஸ்தீப்புன்னு நினைக்கத் தோணுது.”

[அதிக தகவல்களுக்கு: http://tsvhari.com/template_article.asp?id=493]

ஸின்ஹா ஒரு பெருமூச்சு விட்டார்.

“இது பத்தி நேர்ல அப்புறமாப் பேசுவோம். ரொம்ப ஸீரியஸான விஷயம். மீன்வைல், இங்கே ஸி ஐ ஏ ஆளுங்களுக்கு சிவகாசி மேட்டரைக் கசிய விட்டுட்டேன். வேற ரூட்ல தமிழகப் போலீசுக்கும் நியூஸ் போயிரிச்சி. எந்த நியூஸ் சானல்ல எப்படிப்பட்ட குந்திரட்டாதித் தனமான செய்திகள் வருமோ தெரியாது. ஆனா, ஒண்ணு மட்டும் நிச்சயம். நமக்குத் தெரிஞ்ச உண்மையை எவனும் சொல்லப்போறதில்ல!”

“அப்புறம் ஒரு விஷயம், சார் … அந்த வனிதா…”

“எனக்கு ஒரு ஐடியா, விக்ரம். இந்தப் பொண்ணை ஆதாரமில்லாத்ததுனால வெளியே விட்டோம்னு சொல்லி – ராஜமுந்திரிலேந்து ரிலீஸ் பண்ணுவோம். அவள ஃபாலோ பண்ணினா பல உண்மைகள் சிக்கலாம்.”

“தட் ஈஸ் ப்ரில்லியன்ட் சார்!”

“2 நாள் லீவ் போடு. சொல்லறேன்னு தப்பா நினைக்காத … அவ்வப்போது ஃபீமேல் கம்பெனி வேணும்தான் … ஆனா ஒரு டெம்பொரரி அட்ஜஸ்ட்மென்டால என்னவெல்லாம் நேர்ந்ததுன்னு யோசி. பர்மனென்டா ஏதாவது ஏற்பாடு செஞ்சுக்க. மனசு கிளைக்குக் கிளை தாவற குரங்கு. நம்ம தொழில்ல, எந்தக் கிளையில வேணும்னா க்ளேமோர் கன்னிவெடி மறைச்சி வெச்சிருப்பாங்கங்கற டென்ஷன் இருந்துகிட்டே இருக்கும். எனக்கு வேறோரு கால் வரது. யூ டேக் கேர்!”

“எனக்கு நெகிழ்வா இருக்கு. சென்னை போயி கால் பண்ணறேன், சார்!”

அரை மணி நேரம் ஷவரின் கீழ் நின்று ஜில்லுன கொட்டற பாத்ரூம் நீர்வீழ்ச்சியில குளித்துவிட்டு வெளியே வந்து டி வி யைப்போட்டேன். ஏதோ ஒரு சானல்ல ஏதோ ஒரு கத்துக்குட்டி முஸ்லிம் பெயருள்ள ரிப்போர்ட்டர் அரைவேக்காட்டுத் தனமா, இங்க்லீஷ்ல தப்புத் தப்பா முழங்கிகிட்டு இருந்தான். அவ்வப்போது ப்ரேக்கிங் நியூஸ்னு எழுத்துக்கள் ஃபோர்க்ரவுண்டுல பளிச்சிட்டன.

“தமிழகக் காவல்துறை பல மாதங்களா வாச் பண்ணி, கள்ள நோட அடிக்கற ஒரு பயங்கர சதிகாரக் கும்பல சிவகாசியில் அதிரடிச் சோதனை நடத்திப் பிடித்ததாக நமக்குத் தகவல் கிடைச்சிருக்கு. இதுல சில மும்பை நிழல் உலக தாதாக்கள் சம்பந்தப்படிருக்கலாம் என்ற தகவல்கள் கிடைத்துள்ளன. அவர்களுக்கு சில பீஹார் ஆட்களும், சில தமிழ் நாட்டு இஸ்லாமியத் தீவிரவாத-பயங்கரவாதக் குழுக்களும் உதவி இருக்கலாம் என அதிகார வட்டாரங்கள் சொல்கின்றன. மேலும் …”

எனக்குச் சிரிப்பு வந்தது.

‘ஆடறது குரங்கு, ரசிக்கிற ஏமாளிக்குப் பின்னால பாக்கட் அடிக்கறவன் ரெடி, தட்டுல விழற துட்டு குரங்காட்டிக்கு!  ஆடின குரங்கு பெரும்பாலும் பட்டினி இல்லன்னா வெறும் பட்டாணி. அட வெண்ணைகளா!’ என்று சொல்லி உரக்கச் சிரித்தேன்.

பாஸ் சொன்னது போல லீவெல்லாம் போடாம, வேலையில மூழ்கினேன்.

வந்த உடனே பெஜவாடா மஹாபாவி ரெட்டியை ஆந்திராவுல குண்டக்கல் பக்கத்துல ஒரு கொக்கரக்கோ டைபான ஜக்காளச்செருவுங்க்ற ரெட்டை வண்டி ஊருக்கு இன்வெஸ்டிகேட பண்ணற அஸைன்மென்டுக்கு ஏற்பாடு பண்ணினேன். அவன் கிளம்பினான். சத்தம் போடாம அடுத்த நாள் வனிதா விடுதலை ஆக வெலைகள் நடந்தது. வெளியே வந்து 2-ஆவது நிமிஷம் ஒரு பப்ளிக் பூத்லேந்து ஃபோன் பண்ணினா.

“என்னை விடுவிச்சதுக்கு நன்றி!”

“வனி…உன் பேரு என்னன்னு எனக்குத் தெரியாது… நம்ம அஃபேர் ஓவர்! ஓகே?”

“உனக்குத் தெரிஞ்ச பெயர் ஒண்ணைச் சொல்லறேன். ஐ ஐ ஜி யூ! என்னோட நிஜமான பேரு … சிவபுண்ணியம். கோட் நேம் – அமேலியா லூயிஸ்,” என்று ஆரம்பித்தாள்.

நான் பதில் பேசவில்லை.

“உங்க நாட்டுக்குப் பெரிய ஆபத்து காத்துகிட்டு இருக்கு. நா சேர்ந்திருக்கற க்ரூப் பயங்கர ஏவுகணைகளோட உங்க விமான நிலையங்கள அட்டாக் பண்ணப்போறாங்க. சொல்லற தகவலகளக் குறிச்சுக்க…”

கடகடவென்று சொல்ல ஆரம்பித்தாள்.

நான் குறிப்பெடுக்கத் தேவையே இல்லை. எல்லா கால்ஸும் ரெக்கார்டெட். ஆனால், எடுப்பது போல நடிக்க இரண்டு முறை இடைமறித்தேன். அவள் சொன்னது எனது இரத்தத்தை உறையச் செய்தது. மூன்றாவது முறையாக இடை மறித்து, ரிப்பீட் செய்யச் சொன்னபோது, அவள் குறிக்கிட்டாள்.

“ரொம்ப நடிக்காத. கால ஈஸியா ட்ரேஸ் பண்ணிடலாம். உன்னோட கால்ஸ் எல்லாமே ரெக்கார்டெட். ஆனா நா…”

காரின் ப்ரேக்குகள் க்ரீச்சிடும் ஓசை கேட்டது.

எனக்குப் பழக்கமான ஏ கே 47 ரகத் துப்பாக்கிகள் சுடப்படும் ஓசை என் காதில் தனியாவர்த்தனமாகக் கேட்டது.

“நீ எனக்குப் ப்ராமிஸ் பண்ணினத மறக்காதே…”

அவை தான் வனிதா சொன்ன கடைசி வார்த்தைகள்.

அவளைக் கொன்றவர்களின் வண்டி கிளம்பி மறையும் சவுண்ட் கேட்டது.

அங்கே எத்தனை அப்பாவிகள் இறந்தனரோ!

ஆத்திரம் பொத்துக்கொண்டு வந்தது.

ஆனால், என்னோட ட்ரெயினிங் காரணமா நான் செயலில் இறங்கி, நாட்டைக் காக்க, நாச வேலைகளைத் தடுக்கும் பணியில் ஈடுபட்டேன். நேரம் கடத்தினால் ஆயிரக்கணக்கான அப்பாவிகள் உயிரிழக்கக்கூடிய அபாயம் என்னை மிரட்டியது.


அறிவிப்பு 1

நான் எழுதும் க்ரைம் நாவல் “உளவுகாத்த கிளி” யின் 8 அத்தியாயங்கள் இது வரை பிரசுரமாகி உள்ளன.

அவற்றின் அத்தியாயங்களை ஏராளமானோர் படித்துள்ளார்கள். படித்த அனைவருமே, “மிகவும் புதுமையாக, ரசிக்கும்படியாக உள்ளது. பெரும் எதிர்ப்பார்ப்பைக் கிண்டி உள்ளது,” என்று கூறி உள்ளார்கள்.

சிலர், ஆரம்பம் முதல் கோர்வையாக ஒவ்வொரு அத்தியாயமாகப் படிக்க விரும்புகிறோம், எனக் கூறி உள்ளனர்.

அந்த வேண்டுகோளுக்கு இணங்க, இங்கே அவற்றை அளிக்கிறேன்.









கதையின் அனைத்து அத்தியாயங்களும் தயார்.

அவற்றை மேலும் மெருகூட்டும் பணியில் ஈடுபட்டுள்ளேன்.

சில நாட்கள் முன்பு 2 விபத்துக்களால், காலில் 3 எலும்பு முறிவுகள், வீக்கம், வலி, ஜுரம் இத்யாதி…

ஆகையால் 8-ஆவது அத்தியாயம் பிரசுரமாவதில் கொஞ்சம் தாமதம்.

சிலர் தொடர்ந்து மேற்படி புதினத்தை புத்தகமாக வெளியிடலமே என்று கூறுகிறார்கள்.

புத்தகத்தை வாங்க விரும்புவோர், எனக்குத் தகவல் தெரிவிக்கவும். எனது id:  haritsv@hotmail.com

அறிவிப்பு 2

நான் ஏற்கனவே எழுதிய மஹாபாரதம் தொலைக்காட்சித் தொடரின் வசனங்கள் [1320 பக்கங்கள், விலை ரூ.1000] சென்னையில் வானதி பதிப்பகத்தில் விற்பனைக்கு உள்ளது. விலாசம்: தீன தயாளு தெரு [பெரிய தபால் நிலையம் அருகில்] தியாகராய நகர், சென்னை 600 017.

வானதி பதிப்பகத்தின் தொலை பேசி எண்: [044] 24342810. தொடர்புக்கு திரு. ராமு, உரிமையாளர்.

இதற்கு முன்பு ஒரு சில வாசகர்கள், வானதி அலுவலகத்தில் வந்து புத்தகத்தைப் வாங்கிச் செல்கையில், என் ஆட்டோகிராஃப் கிடைத்தால் நன்றாக இருக்கும் என்றார்கள். சிலர் அவ்வாறு பெற்றும் சென்றார்கள்.

அவ்வாறு இனி எனது ஆட்டோகிராஃபுடன் மஹாபாரதம் புத்தகத்தைப் பெற விரும்புவோர், எனக்கு ஈமெயில் அனுப்பலாம். நிச்சயமாக, நேரம் குறித்து, வானதி அலுவலகத்திற்கு வந்து கையொப்பமிட்டுத் தருகிறேன்.

அறிவிப்பு 3

“மஹாகவி பாரதியின் மரணம், ஒரு ஃப்ளாஷ்பேக்” என்ற நிஜமான சம்பவத்தை ஒரு கதை போல எழுதி உள்ளேன்.

அதன் லிங்க்: http://wp.me/p7bYkZ-Dj


தி சு வெ ஹரி [எ] துக்ளக் வெங்கட்